پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٧٠ - شرح و تفسير فزونى پاداشهاى الهى
برابر اين مقدار است كه قابل مقايسه با كار نيك بندگان نيست.
سرانجام در آيه ديگرى خداى متعال به بندگان عطاى «غير مجذوذ» (بخشش هميشگى و جاويدان) را نويد مىدهد. [١]
البته جاى تعجب نيست؛ عظمت خداوند و وسعت رحمت او و جود و بخشش چنين اقتضايى را دارد و همه اينها جزو برنامهاى تشويقى براى ايجاد انگيزههاى قوىتر در بندگان براى انجام كارهاى خير است.
تعبير به «يَد طَويله» (دست بلند) و «يَد قَصيره» (دست كوتاه) كنايه از نعمتهاى بزرگ و كوچك است، زيرا انسان معمولا چيزى را كه مىبخشد با دست خود مىبخشد. در حديثى كه مسلم در كتاب صحيح خود نقل كرده است مىخوانيم كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله به همسرانش فرمود:
«أسْرَعُكُنَّ لِحاقاً بي أطْوَلُكُنَّ يَداً
؛ از ميان شما كسى زودتر به من ملحق مىشود كه دستش از همه بلندتر باشد» [٢] همسران پيامبر صلى الله عليه و آله معناى اين سخن را نفهميدند و گمان كردند اشاره به همين عضو مخصوص است و گاه طول دست خود را با هم مقايسه مىكردند تا اينكه «زينب بنت جحش» (همسر پيامبر صلى الله عليه و آله) از دنيا رفت و نخستين كسى از همسران پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه به آن حضرت ملحق شد و او زنى بود كه بسيار در راه خدا صدقه مىداد و كارهاى خير فراوانى مىكرد حتى وسائلى با دست خود مىساخت و مىفروخت و بهاى آن را در راه خدا انفاق مىكرد اينجا بود كه آنها مراد پيامبر صلى الله عليه و آله را فهميدند.
علامه شوشترى رحمه الله بعد از نقل اين سخن در شرح نهجالبلاغه خود از عايشه چنين نقل مىكند كه زينب (بنت جحش) به مقامى رسيد كه هيچ كس به آن نرسيد؛ پيامبر صلى الله عليه و آله به او بشارت داد كه به زودى به وى ملحق مىشود و همسرش
[١]. هود، آيه ١٠٨.
[٢]. صحيح مسلم، ج ٧، ص ١٤٤.