پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٣٧ - ٢٢٨ و قال عليهالسلام مَنْ أَصْبَحَ عَلَى الدُّنْيَا حَزِيناً فَقَدْ أَصْبَحَ لِقَضَاءِ اللَّهِ سَاخِطاً، وَمَنْ أَصْبَحَ يَشْكُو مُصِيبَةً نَزَلَتْ بِهِ فَقَدْ أَصْبَحَ يَشْكُو رَبَّهُ، وَمَنْ أَتَى غَنِيّاً فَتَوَاضَعَ لَهُ لِغِنَاهُ ذَهَبَ ثُلُثَا دِينِهِ، وَمَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ فَمَاتَ فَدَخَلَ النَّارَ فَهُوَ مِمَّنْ كَانَ يَتَّخِذُ آيَاتِ اللَّهِ هُزُواً، وَمَنْ لَهِجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنْيَا الْتَاطَ قَلْبُهُ مِنْهَا بِثَلَاثٍ هَمٍّ لَا يُغِبُّهُ، وَحِرْصٍ لَايَتْرُكُهُ، وَأَمَلٍ لَايُدْرِكُهُ

٢٢٨ و قال عليه‌السلام مَنْ أَصْبَحَ عَلَى الدُّنْيَا حَزِيناً فَقَدْ أَصْبَحَ لِقَضَاءِ اللَّهِ سَاخِطاً، وَمَنْ أَصْبَحَ يَشْكُو مُصِيبَةً نَزَلَتْ بِهِ فَقَدْ أَصْبَحَ يَشْكُو رَبَّهُ، وَمَنْ أَتَى غَنِيّاً فَتَوَاضَعَ لَهُ لِغِنَاهُ ذَهَبَ ثُلُثَا دِينِهِ، وَمَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ فَمَاتَ فَدَخَلَ النَّارَ فَهُوَ مِمَّنْ كَانَ يَتَّخِذُ آيَاتِ اللَّهِ هُزُواً، وَمَنْ لَهِجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنْيَا الْتَاطَ قَلْبُهُ مِنْهَا بِثَلَاثٍ: هَمٍّ لَا يُغِبُّهُ، وَحِرْصٍ لَايَتْرُكُهُ، وَأَمَلٍ لَايُدْرِكُهُ.

امام عليه السلام فرمود:

كسى كه براى دنيا غمگين باشد (درواقع) از قضاى الهى ناخشنود است و آن كس كه از مصيبتى كه به او رسيده شكايت كند از پروردگارش شكايت كرده است و كسى كه در برابر ثروتمندى به علّت ثروتش تواضع كند، دو سوم دين خود را از دست داده است! و كسى كه قرآن بخواند و پس از مرگ وارد آتش دوزخ گردد از كسانى بوده است كه آيات خدا را استهزاء مى‌كرده و آن كس كه قلبش با محبت دنيا پيوند خورده سه چيز او را رها نخواهد كرد: اندوه دائم، حرصى كه هرگز او را ترك نمى‌كند و آرزويى كه هيچ‌گاه به آن نخواهد رسيد! [١]

[١]. سند گفتار حكيمانه:

در كتاب مصادر در ذيل اين كلام نورانى آمده است كه ابن جوزى در تذكرة الخواص و كراجكى در كنزالفوائد آن را با اضافه‌اى آورده‌اند. (كه نشان مى‌دهد از منبع ديگرى دريافت داشته‌اند) به علاوه اين جمله‌هاى حكيمانه به صورت پراكنده در كتاب‌هاى مختلف ديگرى آمده است. (مصادر نهج‌البلاغه، ج ٤، ص ١٨٣).

مرحوم علامه مجلسى در بحارالانوار اين كلام حكيمانه را با تفاوتى از «تفسير عياشى» كه قبل از مرحوم سيد رضى بوده نقل مى‌كند، تحت اين عنوان كه اميرمؤمنان على عليه السلام فرمود: در تورات چنين نوشته شده است ... آن‌گاه اين حديث را با تفاوت و اضافاتى بيان فرموده». (بحارالانوار، ج ٦٩، ص ١٩٦، ح ٢١).