پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٦ - ٢ ابدال كيانند؟
اهل بيتاند (زيرا نخست درود به آل محمد و ائمه هدى فرستاده شده و سپس درود به ابدال و اوتاد). ولى صريح نيست و ممكن است آن را حمل بر تأكيد كرد.
سپس مىافزايد: ممكن است مراد از اين دعا اصحاب خاص ائمه باشند و به هر حال ظاهر خبر اين است كه آنچه را صوفيه اهل سنت افترا بستهاند (كه آن را اشاره به اقطاب و سران صوفيه مىدانند) نفى مىكند. [١]
در حديثى كه در كتاب مستدرك از رسول اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده نيز مىخوانيم:
«هر كس در روز بيست و پنج بار به همه مردان و زنان مؤمن دعا كند خداوند كينه را از سينه او بيرون مىبرد و او را جزء ابدال محسوب مىدارد». [٢]
از مجموع آنچه در بالا ذكر شد استفاده مىشود كه اصل وجود ابدال در كلام رسول اكرم صلى الله عليه و آله و به دنبال آن در بعضى از كلمات ائمه اهلبيت عليهم السلام بوده است و اشاره به افراد با ايمان والا مقامى است كه خداوند آنها را براى هدايت بندگانش در زمين قرار داده كه در رأس همه آنها امام معصوم عليه السلام است. همانگونه كه در حديثى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىخوانيم:
«إنَّ أبْدالَ أُمَّتي لَنْ يَدْخُلُوا الْجَنَّةَ بِالْأعْمالِ وَإنَّما دَخَلُوها بِرَحْمَةِ اللَّهِ وَسِخاوَةِ الْأَنْفُسِ وَسَلامَةِ الصَّدْرِ وَرَحْمَةٍ لِجَميعِ الْمُسْلِمينَ
؛ ابدال امتم (تنها) با اعمالشان وارد بهشت نمىشوند، بلكه به رحمت خداوند و سخاوت نفس و سلامت دل و مهربانى و محبت به جميع مسلمانان وارد بهشت مىشوند». [٣]
ولى بعداً هر گروهى اين واژه را به نفع خود و بر طبق اميال و هوسهاى خويش تفسير كرده؛ صوفيان به نفع خود، معاويه نيز به سود خويش آن را بر آنچه مايل بودهاند تطبيق دادهاند.
[١]. بحارالانوار، ج ٢٧، ص ٤٨.
[٢]. مستدرك، ج ٥، ص ٢٣٦.
[٣]. كنزالعمّال، روايت ٣٤٦٠٠١.