پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩١ - شرح و تفسير عيوب پنهان شدن زمامدار از ديد مردم

خشنودى او يا به نفع حواشى و اطرافيان باشد و به اين ترتيب او را از آنچه در كشور مى‌گذرد دور مى‌سازنند و اين وضع، بسيار براى اداره يك كشور خطرناك است؛ اما هنگامى كه او با آحاد مردم در جلساتى تماس داشته باشد واقعيت‌هاى دست اوّل به او منتقل مى‌شود و حتى خيانت اطرافيان و مظالم آنها آشكار مى‌گردد.

يكى از دستورات اسلامى اين بوده كه زمامداران، امامت جماعت را بر عهده مى‌گرفتند؛ يعنى در ميان مردم همه روز حاضر مى‌شدند و اين كار مى‌توانست بسيارى از واقعيت‌ها را به آنها منتقل كند؛ خواه تلخ باشد يا شيرين.

آن‌گاه در ادامه اين سخن مى‌فرمايد: «و آنها را از آنچه نسبت به آن پنهان مانده‌اند بى‌خبر مى‌سازد در نتيجه مسائل بزرگ نزد آنان كوچك و امور كوچك در نظر آنها بزرگ مى‌شود، كار خوب، زشت جلوه مى‌كند و كار زشت، خوب؛ و حق و باطل با يكديگر آميخته مى‌شود. (و به يقين تدبير لازم براى امور كشور در چنين شرايطى امكان‌پذير نيست)»؛

(وَالِاحْتِجَابُ مِنْهُمْ يَقْطَعُ عَنْهُمْ عِلْمَ مَا احْتَجَبُوا دُونَهُ فَيَصْغُرُ عِنْدَهُمُ الْكَبِيرُ، وَيَعْظُمُ الصَّغِيرُ، وَيَقْبُحُ الْحَسَنُ، وَيَحْسُنُ الْقَبِيحُ وَيُشَابُ‌ [١] الْحَقُّ بِالْبَاطِلِ)

. امام عليه السلام به روشنى آثار شوم اين دور ماندن از مردم را بيان فرموده و انگشت روى جزئيات گذاشته است، زيرا زمامدار در صورتى مى‌تواند تصميم صحيح در اداره امور كشور بگيرد كه حوادث خوب را از بد و بد را از خوب و حق را از باطل و باطل را از حق بشناسد. بلكه در اندازه‌گيرى‌هاى حوادث نيز به خطا نرود. اگر حادثه كوچكى را بزرگ ببيند و تصميمات شديد نسبت به آن بگيرد به يقين گرفتار مشكلات مى‌شود و همچنين به عكس اگر حوادث مهم را اطرافيان‌

[١]. «يُشابُ» از ريشه «شَوْب» بر وزن «شوق» به معناى مخلوط كردن و آميختن است و گاه به معناى آلوده‌كردنى كه منشأ فساد است‌