پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٣ - شرح و تفسير

منظور از فرار از حق و انكار چيزى كه از گوشت و خون براى معاويه لازم‌تر بوده است همان بيعت عمومى مهاجران و انصار و توده‌هاى مردم با على عليه السلام بود به اضافه مطالبى كه معاويه با گوش خود درباره آن حضرت از پيغمبر شنيده بود، زيرا او در ماجراى غدير حضور داشت و نص بر امامت على را از پيغمبر شنيد و نيز در غزوه تبوك حاضر بود و حديث معروف نبوى‌

«أنْتَ مِنّي بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسى‌؛

تو نسبت به من همچون هارون برادر موسى نسبت به موسى هستى» و سخنان ديگرى درباره على عليه السلام را كه پيغمبر اكرم با آن، او را در همه جا ستوده بود شنيده بود يا با چشم خود صحنه‌ها را ديده بود.

بديهى است شنيدن بيعت عمومى مسلمانان با على و آن سخنان بسيار روشن از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله اين فريضه قطعى را براى معاويه فراهم ساخته بود كه در نخستين فرصت با امام بيعت كند و در برابر او تسليم شود؛ ولى معاويه دروغ‌هايى به هم بافت و بر خلاف خواسته مسلمانان قيام كرد و از مردم شام براى خود بيعت گرفت‌ [١] و سنگ زيربناى تفرقه و جدايى در ميان مسلمانان را كه مايه جنگ‌هاى داخلى شد نهاد.

آن‌گاه امام با صراحت به او مى‌گويد: «آيا بعد از روشن شدن حق چيزى جز گمراهى آشكار وجود دارد و آيا بعد از بيان واضح چيزى جز مغلطه‌كارى و شبهه‌افكنى تصور مى‌شود؟»؛

(فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ الْمُبِينُ، وَبَعْدَ الْبَيَانِ إِلَّا اللَّبْسُ؟ [٢])

. چه گمراهى از اين آشكارتر كه بيعت عام مسلمانان را ناديده بگيرد و كسى كه تا آخرين لحظه پيروزى اسلام خودش و خاندانش در صفوف كفر و دشمنان‌

[١]. فى ظلال، ج ٤، ص ١٦٦

[٢]. «لَبْس» بر وزن «درس» به معناى پرده پوشى و اشتباه كارى است. (ماضى آن «لَبَسَ» بر وزن «ضَرَبَ» است) و «لُبْس» بر وزن «قفل» به معناى پوشيدن لباس است (و ماضى آن «لَبِسَ» بر وزن «حسب» است) و «لُبْسة» به معناى شبهه آمده است‌