پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٩ - شرح و تفسير فراريان دنياپرست

فساد در منطقه حكومت تو مى‌شدند.

اين دلدارى شبيه مطلبى است كه قرآن مجيد نسبت به كارشكنى منافقان براى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بيان مى‌كند: « «لَوْ خَرَجُوا فيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلَّا خَبالًا وَلَأَوْضَعُوا خِلالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ»؛ اگر آنها همراه شما (به سوى ميدان جهاد) خارج مى‌شدند جز اضطراب و ترديد و فساد چيزى بر شما نمى‌افزودند و به سرعت در بين شما به فتنه‌انگيزى مى‌پرداختند». [١]

جمله‌

«وَلَكَ مِنْهُمْ شَافِياً»

را جمعى از شارحان نهج‌البلاغه به اين معنا دانسته‌اند كه امام مى‌فرمايد: براى آرامش خاطر تو و شفاى درونت همين بس كه بدانى آنها از هدايت به ضلالت فرار مى‌كنند؛ ولى بعضى ديگر معتقدند اين جمله اشاره به اين دارد كه اين گونه افراد همچون جرثومه‌هاى بيمارى هستند؛ چه بهتر كه فرار كنند و پيكر جامعه از اين بيمارى وجود آنها شفا يابد و اگر امام مى‌فرمايد: «براى تو اسباب شفاست» براى آن است كه رئيس حكومت نماينده تمام مردمى است كه تحت فرمان او هستند.

البته جمع ميان هر دو معنا به اعتقاد ما كه استعمال لفظ را در اكثر از يك معنا جايز مى‌دانيم رواست.

آن‌گاه امام در توضيح بيشترى مى‌فرمايد: « (غم مخور زيرا) آنها فقط اهل دنيا هستند و به آن روى آورده‌اند و با سرعت به سوى آن مى‌شتابند در حالى كه عدالت را به خوبى شناخته و ديده بودند و گزارش آن را شنيده و به خاطر سپرده بودند و مى‌دانستند كه همه مردم نزد ما حقوق برابر دارند، پس آنها از اين «برابرى» به‌سوى «تبعيض‌هاى ناروا» گريختند. خداوند آنها را از رحمت خود دور سازد و هلاك كند»؛

(وَإِنَّمَا هُمْ أَهْلُ دُنْيَا مُقْبِلُونَ عَلَيْهَا، وَمُهْطِعُونَ‌ [٢] إِلَيْهَا، وَقَدْ عَرَفُوا

[١]. توبه، آيه ٤٧

[٢]. «مُهْطِعُونَ» به معناى كسانى است كه در انجام كارى سرعت مى‌كنند؛ سرعتى آميخته با ترس‌