پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٩ - ٢ مثلهاى دنيا در قرآن و روايات اسلامى

الدُّنْيا كَظِلِّكَ إنْ وَقَفْتَ وَقَفَ وَإنْ طَلَبْتَهُ بَعُدَ». [١]

٦. دنياى فريبنده فريبكار همچون زن زيبايى است كه هر روز شوهرى برمى‌گزيند و هر شب او را به قتل مى‌رساند:

«الا وَإنَّ الدُّنْيا دارُ غَرَّارَةٍ خَدَّاعَةٍ تَقْتُلُ في كُلِّ يَومٍ بَعْلًا وَتَقْتُلُ في كُلِّ لَيْلَةٍ أهْلًا». [٢]

٧. دنيا همچون مركب سريع السيرى است كه اهلش بر آن سوار شده آنها را با خود مى‌برد در حالى كه در خوابند:

(أَهْلُ الدُّنْيَا كَرَكْبٍ يُسَارُ بِهِمْ وَهُمْ نِيَامٌ). [٣]

٨. دنيا همچون لباسى است كه از اوّل تا به آخر آن شكافته شده فقط نخى از آن باقى مانده كه هر زمان احتمال دارد آن نخ پاره شود و لباس فرو افتد:

«هذِهِ الدُّنْيا مِثْلُ ثَوْبٍ شُقَّ مِنْ أَوَّلِهِ إلى‌ آخِرِهِ فَيَبْقي مُتَعَلِّقاً بِخَيْطٍ في آخِرِهِ يُوشَكُ ذلِكَ الْخَيْطُ أنْ يَنْقَطِعَ». [٤]

٩. دنيا همچون آب شور دريا است كه هر قدر انسان از آن بيشتر بنوشد عطشش فزون‌تر مى‌شود و سرانجام او را خواهد كشت:

«مَثَلُ الدُّنْيَا مَثَلُ مَاءِ الْبَحْرِ كُلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى يَقْتُلَهُ». [٥]

١٠. دنيا همچون پل و گذرگاهى است كه بايد از آن عبور كرد نه اينكه ايستاد و به تعمير آن پرداخت:

«قَالَ الْمَسِيحُ لِلْحَوَارِيِّينَ إِنَّمَا الدُّنْيَا قَنْطَرَةٌ فَاعْبُرُوهَا وَلَا تَعْمُرُوهَا». [٦]

١١. عمر دنيا در برابر آخرت به قدرى كوتاه است كه همانند اين است كه انگشت در دريايى فرو كنى و بعد بيرون آورى آنچه بر انگشت مى‌ماند در برابر آن دريا چقدر است؟!

«قال رسول اللَّه: مَا الدُّنْيَا فِي الآْخِرَةِ إِلَّا مِثْلُ مَا يَجْعَلُ أَحَدُكُمْ‌

[١]. غررالحكم، ص ١٣٠، شماره ٢٢١٤

[٢]. نهج السعادة، ج ٣، ص ١٧٤

[٣]. نهج‌البلاغه، كلمات قصار، ٦٤

[٤]. مجموعه ورام، ج ١ ص ١٤٨

[٥]. بحارالانوار، ج ١، ص ١٥٢

[٦]. همان مدرك، ج ١٤، ص ٣١٩، ح ٢٠