پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٤ - شرح و تفسير يك رشته اندرزهاى مهم

كه خداوند به تو داده است در تو ديده شود»؛

(وَاسْتَصْلِحْ كُلَّ نِعْمَةٍ أَنْعَمَهَا اللَّهُ عَلَيْكَ، وَلَا تُضَيِّعَنَّ نِعْمَةً مِنْ نِعَمِ اللَّهِ عِنْدَكَ، وَلْيُرَ عَلَيْكَ أَثَرُ مَا أَنْعَمَ اللَّهُ بِهِ عَلَيْكَ)

. اين سه اندرز مربوط به نعمت‌ها و مواهب الهى است؛ نخست دستور مى‌دهد كه از آن خوب بهره‌بردارى شود و اينكه هر نعمتى در جاى مناسب ثبت گردد؛ شكر آن قولًا و عملًا بجا آورده شود و بندگان نيازمند خدا از آن بهره‌مند گردند، زيرا عدم بهره بردارى صحيح، موجب زوال نعمت است، همان‌گونه كه قرآن مى فرمايد: «إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى‌ يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ». [١]

اندرز دوم نقطه مقابل آن است و آن اينكه به عنوان تأكيد او را از ضايع كردن نعمت‌ها و مصاديق آن؛ مانند ناشكرى، اسراف و تبذير، بخل و تنگ نظرى برحذر مى‌دارد.

در سومين دستور مى‌فرمايد: آثار نعمت خداوند بايد بر تو ظاهر باشد كه اين خود نوعى سپاسگزارى است؛ نه مانند ثروتمندانى كه لباس كهنه مى‌پوشند و همه‌جا اظهار فقر مى‌كنند مبادا كسى از آنها چيزى بخواهد.

[١]. رعد، آيه ١١