پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٣ - شرح و تفسير يك رشته اندرزهاى مهم

و بعد از پيروزى همه را عفو كرد در حالى كه مى‌دانست گروهى از آنها آرام نخواهند نشست.

مرحوم مفيد در كتاب‌ ارشاد چنين نقل مى‌كند كه مردى از خويشاوندانِ امام سجاد عليه السلام (بر اثر كينه‌اى كه داشت) نزد آن حضرت آمد و به آن حضرت ناسزا گفت و (در حضور جمع) دشنام داد. هنگامى كه آن مرد به سراغ كار خود رفت امام به ما حاضران فرمود: شنيديد اين مرد چه گفت؟ دوست دارم همراه من بياييد نزد او برويم تا ببينيد چگونه به او پاسخ خواهم داد. عرض كرديم: آماده‌ايم در حالى كه دوست داشتيم امام پاسخ تندى به او بدهد و ما هم از امام تبعيت كنيم. هنگامى كه امام كفش خود را برداشت و به راه افتاد اين آيه را تلاوت مى‌كرد: «وَالْكاظِمينَ الْغَيْظَ وَالْعافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ» [١] فهميديم كه نمى‌خواهد سخن تندى بگويد. هنگامى كه به در خانه آن شخص رسيد فرمود:

بگوييد على بن الحسين است. آن مرد بيرون آمد در حالى كه آماده بود كه از سوى آن حضرت و همراهانش در برابر سخنانى كه گفته رفتار سويى ببيند؛ ولى امام به او روى كرد و گفت: برادر تو به مجلس ما آمدى و چنين و چنان گفتى اگر آنچه را گفته‌اى در من بوده من از خدا طلب آمرزش مى‌كنم و اگر در من نبوده از خدا مى‌خواهم كه او تو را ببخشد. آن مرد پيشانى آن حضرت را بوسيد و گفت:

آنچه را گفتم در تو نبود، بلكه در من بود (و به اين ترتيب غائله مهمى فرو نشست). [٢]

آن‌گاه امام در شانزدهمين و هفدهمين و هجدهمين اندرز خود مى‌فرمايد:

«هر نعمتى را كه خداوند به تو داده است به طور صحيح از آن بهره بردارى كن و هيچ نعمتى از نعمت‌هاى خداوند را ضايع و تباه مساز و بايد اثر نعمت‌هايى را

[١]. آل عمران، آيه ١٣٤

[٢]. ارشاد، ج ٢، ص ١٤٥