پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٨ - شرح و تفسير راه رستگارى

مى‌شوند، رواياتى نيز در اين باره وارد شده است. [١]

به هر حال مضمون كلام امام، در روايات بسيارى از همان حضرت و ساير معصومان عليهم السلام نقل شده است؛ از جمله در كلمات قصار غررالحكم‌ آمده است:

«لايَصْحَبُ الْأبْرارُ إلّانُظَرائَهُمْ وَلا يُوادِّ الْأشْرارُ إلّاأشْباهَهُمْ؛

نيكان با افرادى همانند خود مصاحبت مى‌كنند و بدان با كسانى همچون خود طرح دوستى مى‌ريزند». [٢]

در حديث معروف پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«ألْمَرْءُ عَلَى دِينِ خَلِيلِهِ وَقَرِينِهِ؛

انسان دين دوست و همنشنيش را پذيرا مى‌شود». [٣]

در حديث ديگرى از اميرمؤمنان عليه السلام آمده است:

«فَسَادُ الْأَخْلَاقِ بِمُعَاشَرَةِ السُّفَهَاءِ وَصَلَاحُ الْأَخْلَاقِ بِمُنَافَسَةِ الْعُقَلَاء؛

فساد اخلاق به سبب معاشرت با سفيهان حاصل مى‌شود و اصلاح اخلاق از طريق همنشينى با عقلا». [٤]

در قرآن مجيد نيز آمده است كه در روز قيامت بعضى از دوزخيان فرياد حسرت برمى‌آورند كه چرا با فلان فرد آلوده و بى‌ايمان دوست شدند: «يا وَيْلَتى‌ لَيْتَني‌ لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَليلًا* لَقَدْ أَضَلَّني‌ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جاءَني‌». [٥]

سپس در سى و دومين و سى و سومين اندرز مى‌افزايد: «خدا را بزرگ دار و محترم بشمار، و دوستانش را دوست دار»؛

(وَوَقِّرِ [٦] اللَّهَ، وَأَحْبِبْ أَحِبَّاءَهُ)

. منظور از بزرگ داشتن خداوند اين است كه هم در سخن گفتن درباره پروردگار رعايت ادب كند و هم در عمل او را همه جا حاضر و ناظر بداند

[١]. شرح نهج‌البلاغه علّامه شوشترى، ج ٩، ص ٥٠

[٢]. غررالحكم، ص ٤٢٣، روايت ٩٧٢٤

[٣]. كافى، ج ٢، ص ٣٧٥، ح ٣

[٤]. بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٨٢، ح ٧٨

[٥]. فرقان، آيه ٢٨ و ٢٩

[٦]. «وَقِّر» از ريشه «وَقْر» بر وزن «فقر» در اصل به معناى سنگينى است و «توقير» به معناى تعظيم و بزرگداشت است‌