پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٩ - شرح و تفسير راه رستگارى

و قدمى بر خلاف رضاى او بر ندارد.

قرآن مجيد از زبان نوح پيغمبر به عنوان اعتراضى شديد به قوم كافرش، چنين نقل مى‌كند: « «ما لَكُمْ لا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقاراً»؛ چرا شما براى خدا عظمت قائل نيستيد؟!». [١]

جمله‌

«أَحْبِبْ أَحِبَّاءَهُ»

همان چيزى است كه به طور گسترده در آيات و روايات به عنوان «حب فى اللَّه» و «بغض للَّه» و «حب اولياء اللَّه» و «بغض اعداء اللَّه» آمده است.

قرآن مجيد مى‌گويد: « «لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآْخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشيرَتَهُمْ أُولئِكَ كَتَبَ في‌ قُلُوبِهِمُ الْإيمانَ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»؛ هيچ قومى را كه ايمان به خدا و روز رستاخيز دارند نمى‌يابى كه با دشمنان خدا و پيامبرش دوستى كنند، هر چند پدران يا پسران يا برادران يا خويشاوندان باشند آنان كسانى هستند كه خدا ايمان را بر صفحه دل‌هايشان نوشته و با روحى از ناحيه خودش آنها را تأييده فرموده و آنها را در باغ‌هايى بهشتى وارد مى‌كند كه نهرها از پاى درختانش جارى است جاودانه در آن مى‌مانند؛ خدا از آنها خشنود است و آنان نيز از خدا خشنودند آنها حزب اللَّه اند بدانيد حزب اللَّه پيروزان و رستگارانند». [٢]

در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله آمده است كه فرمود:

«لا يَكْمَلُ إيمانُ امْرَءٍ حَتّى يُحِبَّ من أحَبَّ اللَّهَ وَيُبْغِضَ مَنْ أبْغَضَ اللَّهَ؛

ايمان كسى كامل نمى‌شود مگر تا زمانى كه دوست بدارد آنكه را خدا دوست مى‌دارد و دشمن دارد آنكه را

[١]. نوح، آيه ١٣

[٢]. مجادله، آيه ٢٢