پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٩ - شرح و تفسير تو شايسته اين مقام نيستى

صَلَاحَ أَبِيكَ غَرَّنِي مِنْكَ وَظَنَنْتُ أَنَّكَ تَتَّبِعُ هَدْيَهُ‌ [١]، وَتَسْلُكُ سَبِيلَهُ)

. به يقين امام عليه السلام در امور مربوط به زندگى مأمور به ظاهر است و بر طبق آن عمل مى‌كند و به هنگام انتخاب «منذر» براى اين مقام، قراين خلافى وجود نداشت؛ هم او ظاهرالصلاح بود و بدون سوء سابقه و هم جزو خانواده‌اى معروف به صلاح و درستكارى و اين مقدار براى انتخاب او كافى بود؛ ولى همان‌گونه كه گفته شد افرادى هستند كه در حال عادى ظاهرا صالح و درستكارند؛ اما هنگامى كه به مال و مقامى برسند خود را گم مى‌كنند و گاه مسير زندگيشان به طور كامل دگرگون مى‌شود و «منذر» از اين افراد بود.

سپس امام در ادامه اين سخن مى‌فرمايد: «ناگهان به من گزارش داده شد كه تو در پيروى از هواى نفست چيزى فروگذار نمى‌كنى و براى سراى ديگرت ذخيره‌اى باقى نمى‌گذارى، با ويرانى آخرتت دنيايت را آباد مى‌سازى و به بهاى قطع رابطه با دينت با خويشاوندانت پيوند برقرار مى‌سازى (و به گمان خود صله رحم مى‌كنى)»؛

(فَإِذَا أَنْتَ فِيمَا رُقِّيَ‌ [٢] إِلَيَّ عَنْكَ لَاتَدَعُ لِهَوَاكَ انْقِيَاداً، وَلَا تُبْقِي‌

لآِخِرَتِكَ عَتَاداً [٣]. تَعْمُرُ دُنْيَاكَ بِخَرَابِ آخِرَتِكَ، وَتَصِلُ عَشِيرَتَكَ بِقَطِيعَةِ دِينِكَ)

. امام عليه السلام در اين عبارات كوتاه و پر معنا به منذر مى‌فهماند كه تو مرتكب چهار كار بسيار زشت شده‌اى: از يك طرف پيروى بى قيد و شرط از هوا و هوس به گونه‌اى كه در حالاتش آمده است او در آن ايام خوشگذرانى را به حد اعلا رسانده بود؛ پيوسته مشغول گردش و تفريح و صيد لهوى و بازى با سگ‌ها و كارهايى از اين قبيل بود [٤] و ديگر اينكه از دنيا كه مزرعه آخرت است بهره‌اى‌

[١]. «هَدى» به معناى طريقه و روش است‌

[٢]. «رُقّى» از ريشه «رَقْى» بر وزن «سعى» به معناى بالا رفتن است. سپس به گزارش‌هايى كه از مقامات پايين‌به مقامات بالا داده مى‌شود اطلاق شده و در جمله بالا همين معنا اراده شده است‌

[٣]. «عَتاد» به معناى ذخيره و شى‌ء آماده است‌

[٤]. تمام نهج‌البلاغه، ص ٨١٥