«على امام هدايت و بيعتش صحيح است ولى نبايد با اهل قبله جنگيد» زيرا اگر قبول دارد على امام هدايت و بيعتش صحيح است بايد هر چه فرمان مى‌دهد اجرا گردد و به فرمان او آتش فتنه را فرو نشاند زيرا قرآن دستور مى‌دهد كه در برابر فتنه‌انگيزان بايد جهاد كرد.

در ادامه امام عليه السلام اين دستور مؤكد را به ابو موسى اشعرى مى‌دهد و مى‌فرمايد:

«هنگامى كه فرستاده من بر تو وارد شد دامن بر كمر زن و كمربندت را محكم ببند و از لانه‌ات بيرون آى و از كسانى كه با تو هستند (براى شركت در ميدان جهاد و مبارزه با شورشيان بصره) دعوت كن؛ اگر حق را يافتى و تصميم خود را گرفتى آنها را (با خود به سوى ما) بياور و هرگاه سستى را پيشه كردى از مقام خود كنار برو»؛

(فَإِذَا قَدِمَ رَسُولِي عَلَيْكَ فَارْفَعْ ذَيْلَكَ‌ [١]، وَاشْدُدْ مِئْزَرَكَ‌ [٢]، وَاخْرُجْ مِنْ جُحْرِكَ،

وَانْدُبْ مَنْ مَعَكَ، فَإِنْ حَقَّقْتَ‌ [٣] فَانْفُذْ [٤]، وَإِنْ تَفَشَّلْتَ‌ [٥] فَابْعُدْ)

. تعبير به «حُجر»؛ (لانه و سوراخ) كنايه از اين كه تو همچون شيرى نيستى كه در بيشه‌ها زندگى كند، بلكه همچون روباهى كه در سوراخ و لانه خود مى‌خزد.

اين سخن در ضمن حكم عزل مشروط ابو موسى را در بر دارد و در تواريخ آمده است كسى كه اين نامه را براى ابو موسى برد «قرظة بن كعب انصارى» بود. [٦]

[١]. «ذَيْل» به معناى دامان و دامنه است‌

[٢]. «مِئْزَر» در اصل به معناى لنگ يا چيزى است كه بر كمر مى‌بندند و به معناى شلوار نيز آمده است و «اشدد مئزرك؛ كمرت را محكم ببند» كنايه از تصميم جدى بر كارى گرفتن است‌

[٣]. «حَقَّقَ» از ريشه «تحقيق» به معناى اثبات كردن و تصديق نمودن چيزى است‌

[٤]. «انفُذْ» از ريشه «نفوذ» به معناى خارج شدن از چيزى و به سوى ديگرى رفتن است و كنايه از انجام وظيفه نيز آمده است‌

[٥]. «تَفَشَّلْتَ» از ريشه «فَشَل» بر وزن «عمل» به معناى سستى كردن و تأخير انداختن و ترسيدن در انجام كارى است‌

[٦]. مروج الذهب بنا به نقل شرح نهج‌البلاغه علامه شوشترى، ج ١٠، ص ٧٤