پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦١ - نكته شناسايى بيشتر ابوموسى

دارَ؛

خدايا حق را با او همراه كن هر گونه كه حركت كند» [١] (اين حديث نشان مى‌دهد كه اميرمؤمنان على عليه السلام هميشه با حق بود و حق با او بود و او محور گردش حق محسوب مى‌شد.

جالب اينكه ابو موسى بعد از داستان حكمين و رسوايى كه به بار آورد در جامعه اسلامى منفور شد و چنان به فراموشى سپرده شد كه مورخان درباره محل قبر و تاريخ وفات او اختلاف زيادى دارند. [٢]

نكته شناسايى بيشتر ابوموسى‌

ابوموسى‌ اشعرى شخص عجيبى بود؛ ظاهرالصلاح ولى در باطن مرموز، آشكارا زاهد و بى‌اعتنا به دنيا و در باطن طالب و راغب.

مورخ مشهور، ابن اثير، در كتاب‌ كامل‌ در حوادث سال بيست و نه هجرى چنين نقل مى‌كند كه در اين سال عثمان ابوموسى‌ اشعرى را از فرماندارى بصره عزل كرد و سبب عزلش اين بود كه اهالى منطقه ايزج و جمعى از اكراد در سال سوم خلافت عثمان از اسلام خارج شده، و به كفر پيوستند، ابوموسى فرمان داد كه مردم آماده جهاد شوند و از جمله درباره جهاد با پاى پياده سخنان بليغى گفت تا آنجا كه بعضى از صاحبان مركب، مركب خود را رها كردند و آماده شدند با پاى پياده به ميدان جهاد بروند؛ ولى گروه ديگرى گفتند ما عجله نمى‌كنيم ببينيم ابوموسى خود، چه مى‌كند اگر عملش با سخنش هماهنگ بود ما هم همانند او رفتار مى‌كنيم. هنگامى كه ابوموسى از قصر دارالاماره خارج شد اموال خود را نيز بر روى چهل استر با خود آورد. جمعى آمدند عنان مركب او را گرفتند و گفتند

[١]. شرح نهج‌البلاغه ابن ابى‌الحديد، ج ١٧، ٢٤٩

[٢]. براى توضيح بيشتر به استيعاب، ج ٤، ص ١٧٦٣ شرح حال «ابوموسى اشعرى» مراجعه شود