پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٢ - نكته حارث هَمْدانى كيست؟

در حديثى مى‌خوانيم كه «اصبغ بن نباته» مى گويد من خدمت اميرمؤمنان على عليه السلام بودم كه «حارث هَمْدانى» با چند نفر از شيعيان وارد شد. «حارث» نزد آن حضرت مقام و منزلت خاصى داشت و در آن هنگام بيمار بود. امام پرسيد:

حالت چطور است؟ عرض كرد: روزگار، من را پير ساخته است (و بيمارم) و اختلاف ياران تو در جلوى درب منزل بر ناراحتى‌ام افزوده است.

امام عليه السلام پرسيد: در چه چيزى اختلاف دارند؟ عرض كرد: درباره شما و آن سه نفر كه پيش از شما عهده‌دار خلافت بودند. گروهى درباره شما غلوّ مى‌كردند، گروهى تفريط، گروهى حد وسط بودند و گروهى هم در ترديد و حيرت باقى مانده بودند.

امام عليه السلام فرمود: همين (ناراحت بودن) تو را كفايت مى‌كند (و مايه نجات توست) و بدان بهترين شيعيان من گروه حد وسط اند؛ غاليان بايد به سوى آنها بازگردند و عقب ماندگان به آنها برسند.

آن‌گاه امام بعد از سخنان ديگرى فرمود: اى حارث! تو را بشارت مى‌دهم كه هنگام مرگ، در كنار صراط، در كنار حوض كوثر و به هنگام تقسيم مرا خواهى شناخت. حارث پرسيد: منظور از تقسيم چيست؟ فرمود: منظور اين است كه من جهنم را به درستى تقسيم مى‌كنم و به آتش مى‌گويم اين دوست من است رهايش كن و اين دشمن من است او را بگير. (اين چيزى است كه خداوند در اختيار من گذاشته است).

سپس امام بشارت‌هاى ديگرى به حارث داد و او آنچنان شاد شد كه از جا برخاست در حالى كه عبايش به زمين مى‌كشيد گفت: بعد از اين من ناراحت نيستم كه مرگ به سراغ من بيايد يا من به سراغ آن بروم. [١]

همچنين در حديث ديگرى آمده است كه حارث مى‌گويد: روزى نزديك‌

[١]. بحارالانوار، ج ٦، ص ١٧٨ و ١٧٩