پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٧ - شرح و تفسير همه را با يك چشم بنگر

روشن است كه صاحبان مصادر امور در جامعه با صحنه‌هاى مختلف روبه‌رو مى‌شوند و گاه ارباب حاجت و مظلومان با خشونت با آنها برخورد مى‌كنند و حتى گاهى با اهانت. فرمانداران و مديران حكومت بايد خويشتن‌دار باشند و در برابر اين خشونت‌ها هرگز خشمگين نشوند، زيرا خشم و غضب آنها را از مسير حق و عدالت بيرون مى‌كند و ممكن است در اين حالت كارى از انسان سر زند كه سال‌ها مايه پشيمانى باشد.

از اين رو در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«الْغَضَبُ يُفْسِدُ الْإِيمَانَ كَمَا يُفْسِدُ الْخَلُّ الْعَسَلَ؛

غضب ايمان را فاسد مى‌كند همان‌گونه كه سركه آثار عسل را از بين مى‌برد». [١]

امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد:

«إِنَّ هَذَا الْغَضَبَ جَمْرَةٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تُوقَدُ فِي قَلْبِ ابْنِ آدَمَ وَإِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا غَضِبَ احْمَرَّتْ عَيْنَاهُ وَانْتَفَخَتْ أَوْدَاجُهُ وَدَخَلَ الشَّيْطَانُ فِيهِ؛

اين غضب شعله آتشى از سوى شيطان است كه در قلب فرزندان آدم زبانه مى‌كشد، از اين رو هنگامى كه يكى از شما غضب مى‌كند چشمانش سرخ و رگ‌هاى گردنش پر خون مى‌شود و شيطان داخل وجودش مى‌گردد». [٢]

اميرمؤمنان على عليه السلام در نامه‌اى كه به حارث هَمْدانى نوشت فرمود:

«وَاحْذَرِ الْغَضَبَ فَإِنَّهُ جُنْدٌ عَظِيمٌ مِنْ جُنُودِ إِبْلِيسَ؛

از غضب بپرهيز كه لشكر عظيمى از لشكريان ابليس است».

در غررالحكم‌ نيز از آن حضرت آمده است:

«إِيَّاكَ وَالْغَضَبَ فَأَوَّلُهُ جُنُونٌ وَآخِرُهُ نَدَمٌ؛

از خشم بپرهيز كه اوّلش ديوانگى و آخرش پشيمانى است». [٣]

[١]. كافى، ج ٢، ص ٣٠٢، ح ١

[٢]. همان مدرك، ص ٣٠٤، ح ١٢

[٣]. غررالحكم، ص ٣٠٣، ح ٦٨٣٩