پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٩ - ترجمه

فَإِنَّ النَّاسَ قَدْ تَغَيَّرَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ عَنْ كَثِيرٍ مِنْ حَظِّهِمْ، فَمَالُوا مَعَ الدُّنْيَا، وَنَطَقُوا بِالْهَوَى. وَإِنِّي نَزَلْتُ مِنْ هَذَا الْأَمْرِ مَنْزِلًا مُعْجِباً، اجْتَمَعَ بِهِ أَقْوَامٌ أَعْجَبَتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ، وَأَنَا أُدَاوِي مِنْهُمْ قَرْحاً أَخَافُ أَنْ يَكُونَ عَلَقاً. وَلَيْسَ رَجُلٌ فَاعْلَمْ أَحْرَصَ عَلَى جَمَاعَةِ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ صلى اللَّه عليه و آله و سلم وَأُلْفَتِهَا مِنِّي، أَبْتَغِي بِذَلِكَ حُسْنَ الثَّوَابِ، وَكَرَمَ الْمَآبِ. وَسَأَفِي بِالَّذِي وَأَيْتُ عَلَى نَفْسِي، وَإِنْ تَغَيَّرْتَ عَنْ صَالِحِ مَا فَارَقْتَنِي عَلَيْهِ، فَإِنَّ الشَّقِيَّ مَنْ حُرِمَ نَفْعَ مَا أُوتِيَ مِنَ الْعَقْلِ، وَالتَّجْرِبَةِ، وَإِنِّي لَأَعْبَدُ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ بِبَاطِلٍ، وَأَنْ أُفْسِدَ أَمْراً قَدْ أَصْلَحَهُ اللَّهُ. فَدَعْ مَا لَاتَعْرِفُ، فَإِنَّ شِرَارَ النَّاسِ طَائِرُونَ إِلَيْكَ بِأَقَاوِيلِ السُّوءِ، وَالسَّلَامُ.

ترجمه‌

(آگاه باش) گروه زيادى از مردم از بسيارى از بهره‌هاى خود (كه بر اثر اعمال صالح در آخرت نصيب آنها مى‌گردد) باز مانده‌اند؛ به دنيا روى آورده و با هواى نفس سخن گفته‌اند و اين كار مرا به تعجب وا داشت كه اقوامى خودپسند در آن گرد آمدند (چگونه ممكن است افرادى كه دم از ايمان و اسلام مى‌زنند اين‌گونه به دنبال هوا و هوس حركت كنند) من مى‌خواهم زخم درون آنها را مداوا كنم، زيرا مى‌ترسم مزمن و غير قابل علاج گردد (ولى مع الأسف آنها از معالجه مى‌گريزند) بدان هيچ كس بر اتحاد و الفت امت محمّد صلى الله عليه و آله از من حريص‌تر و كوشاتر نيست. در اين كار پاداش نيك و سرانجام شايسته را از خدا مى‌طلبم.

من به آنچه با خود تعهد كرده‌ام وفادارم (و اگر بر طبق كتاب و سنّت داورى كنى‌