پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٠ - شرح و تفسير

زيرا) از اين اندوهگينم كه حكومت اين دولت به دست سفيهان و بى‌خردان و فاجران و نابكاران بيفتد و در نتيجه بيت‌المال را به غارت ببرند و بندگان خدا را برده و اسير خويش سازند، با صالحان نبرد كنند و فاسقان را همدست و حزب خود سازند، زيرا در اين گروه فردى است كه مرتكب شرب خمر شده بود و حد اسلام بر او جارى شد و برخى از آنها اسلام را نپذيرفتند تا عطاهايى براى آنها تعيين شد. اگر براى اين جهات نبود تا اين اندازه شما را بر قيام در برابر آنها تشويق نمى‌كردم و به سستى در كار سرزنش و توبيخ نمى‌نمودم و در گردآورى و تحريك شما نمى‌كوشيدم، بلكه اگر سستى و فتورى از خود نشان مى‌داديد رهايتان مى‌ساختم. آيا نمى‌بينيد مناطق اطراف شما گرفته شده و شهرهايتان تحت تسلط دشمن قرار گرفته و كشورهاى شما (يكى بعد از ديگرى) تسخير مى‌شود و شهرهايتان به ميدان جنگ دشمن مبدل گشته؟ خداوند شما را رحمت كند. براى نبرد با دشمن خود كوچ كنيد و زمين‌گير نشويد (و سستى و تنبلى به خود راه ندهيد) كه زيردست خواهيد شد و تن به ذلت و خوارى خواهيد داد و بهره زندگى شما از همه پست‌تر خواهد بود (آرى) آنكه مرد جنگ است هميشه بيدار است و كسى كه به خواب رود (و از دشمن غافل شود بايد بداند) دشمن او در خواب نخواهد بود و از او غافل نخواهد شد. والسلام.

شرح و تفسير

امام عليه السلام در اين بخش از نامه به نكته مهمى اشاره مى‌كند كه هرگز در برابر دشمنان او كه دشمنان اسلام و قرآنند سكوت نخواهد كرد و به مبارزه آنها برمى‌خيزد، هرچند تنها باشد و آنها تمام زمين را پر كنند. مى‌فرمايد: «به خدا سوگند من اگر تنها با آنها (دشمنان) روبه‌رو شوم در حالى كه تمام روى زمين را پر كرده باشند، باكى ندارم و وحشت به خود راه نمى‌دهم»؛

(إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ لَقِيتُهُمْ‌