پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٩ - ترجمه

بخش اوّل‌

أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ آنَ لَكَ أَنْ تَنْتَفِعَ بِاللَّمْحِ الْبَاصِرِ مِنْ عِيَانِ الْأُمُورِ، فَقَدْ سَلَكْتَ مَدَارِجَ أَسْلَافِكَ بِادِّعَائِكَ الْأَبَاطِيلَ، وَاقْتِحَامِكَ غُرُورَ الْمَيْنِ وَالْأَكَاذِيبِ، وَبِانْتِحَالِكَ مَا قَدْ عَلَا عَنْكَ، وَابْتِزَازِكَ لِمَا قَدِ اخْتُزِنَ دُونَكَ، فِرَاراً مِنَ الْحَقِّ، وَجُحُوداً لِمَا هُوَ أَلْزَمُ لَكَ مِنْ لَحْمِكَ وَدَمِكَ؛ مِمَّا قَدْ وَعَاهُ سَمْعُكَ، وَمُلِئَ بِهِ صَدْرُكَ، فَمَا ذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ الْمُبِينُ، وَبَعْدَ الْبَيَانِ إِلَّا اللَّبْسُ؟ فَاحْذَرِ الشُّبْهَةَ وَاشْتِمَالَهَا عَلَى لُبْسَتِهَا، فَإِنَّ الْفِتْنَةَ طَالَمَا أَغْدَفَتْ جَلَابِيبَهَا وَأَغْشَتِ الْأَبْصَارَ ظُلْمَتُهَا.

ترجمه‌

اما بعد از حمد و ثناى الهى زمان آن فرا رسيده است كه تو از مشاهده حقايقِ روشن با چشم بينا بهره‌مند گردى (و ادعاهاى باطل خود را كنار بگذارى) ولى (مع‌الاسف) تو همان مسير گذشتگان خود را با ادعاهاى باطل و ورود در دروغ و فريب‌افكنى و اكاذيب مى‌پيمايى و آنچه بالاتر از شأن توست به خود نسبت مى‌دهى و به آنچه بدان نبايد برسى (و شايسته آن نيستى) دست مى‌افكنى. همه اين كارها براى فرار از حق و انكار چيزى بود كه پذيرش آن از گوشت و خونت براى تو لازم‌تر بود و نيز براى اين بود كه از چيزى كه گوش تو شنيده و سينه‌ات از آن پر شده فرار كنى. آيا پس از روشن شدن حق چيزى جز گمراهى آشكار وجود دارد و آيا بعد از بيان واضح چيزى جز مغلطه‌كارى و شبهه‌افكنى تصور مى‌شود؟

بنابراين از اشتباه‌كارى و غلطهايى كه در آن است بپرهيز، زيرا از ديرزمانى فتنه پرده‌هاى سياه خود را گسترده و ظلمتش بر ديده‌هايى پرده افكنده است.