پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٩ - نامه در يك نگاه

٦٣ و من كتاب له عليه‌السلام إلى‌ أبي مُوسَى الأَشْعَري وَهُوَ عامِلُهُ عَلَى الْكُوفَةِ وَقَدْ بَلَغَهُ عَنْهُ تَثْبيطُهُ‌ [١] النّاسِ عَنِ الخُرُوجِ إلَيْهِ لَمّا نَدَبَهُمْ‌ [٢] لِحَرْبِ أصْحابِ الْجَمَلِ‌

از نامه‌هاى امام عليه السلام است كه‌

به ابوموسى‌ اشعرى فرماندار آن حضرت در كوفه نگاشت هنگامى كه به آن حضرت خبر رسيد كه ابو موسى اهل كوفه را از حركت براى همراهى آن حضرت در جنگ جمل (به سوى بصره) باز داشته است. [٣]

نامه در يك نگاه‌

ماجراى نامه چنين است كه وقتى امام امير المؤمنين عليه السلام با لشكر خود به سوى‌

[١]. «تَثْبيط» به معناى متوقف ساختن و از كار باز داشتن است‌

[٢]. «نَدَبَ» از ريشه «نَدْب» به معناى فراخواندن و دعوت كردن براى انجام كارى است‌

[٣]. سند نامه:

نويسنده كتاب مصادر نهج‌البلاغه در ذيل اين نامه دسترسى به منبعى براى اين نامه جز نهج‌البلاغه نيافته است تنها اظهار اميدوارى مى كند كه در مطالعات بعدى‌اش شايد بتواند به منابع ديگرى دست يابد و آن را در اينجا ثبت نمايد. نويسنده مزبور تنها به شرح فشرده‌اى از زندگى ابوموسى‌ اشعرى كه نامش «عبداللَّه بن قيس» بود قناعت كرده است كه ما در پايان تفسير اين نامه اشاره خواهيم كرد