پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٢ - شرح و تفسير حجت را بر تو تمام كردم

وَعَظِيمِ قُدْرَتِهِ عَلَى إِعْطَاءِ كُلِّ رَغْبَةٍ [١]، أَنْ يُوَفِّقَنِي وَإِيَّاكَ لِمَا فِيهِ رِضَاهُ مِنَ الْإِقَامَةِعَلَى الْعُذْرِ الْوَاضِحِ إِلَيْهِ وَإِلَى خَلْقِهِ، مَعَ حُسْنِ الثَّنَاءِ فِي الْعِبَادِ، وَجَمِيلِ الْأَثَرِ فِي‌الْبِلَادِ، وَتَمَامِ النِّعْمَةِ وَتَضْعِيفِ‌ [٢] الْكَرَامَةِ).

آنچه در تفسير عبارت بالا آمد مبنى بر اين است كه‌ «تَمامِ النِّعْمَةِ» و «تَضْعيفِ‌الْكَرامَةِ» عطف بر «يُوَفِّقَنِي وَإِيَّاكَ» بوده باشد. اين احتمال نيز داده شده كه‌ «تَمامِ‌النِّعْمَةِ» و «تَضْعيفِ الْكَرامَةِ» عطف بر «جَمِيلِ الْأَثَرِ فِي الْبِلَادِ» باشد، بنابراين مفهوم جمله اين مى‌شود: «از خداوند مى‌خواهم كه مرا توفيق به كارهايى دهد كه هم ثناى بندگان را به دنبال داشته باشد و هم آثار نيك در بلاد بگذارد و هم موجب تمام نعمتش بر من شود و هم سبب فزونى كرامتش بر من».

بديهى است آنچه بايد بيش از همه چيز مطلوب انسان مؤمن باشد، جلب رضاى خداست و آنچه بيش از هر چيز بايد مطلوب زمامداران و حكام باشد افزون بر تحصيل رضاى خداوند، تحصيل رضاى مخلوق و به دنبال آن نعمت‌هاى ديگرى است كه امام در جمله‌هاى بالا به آن اشاره كرده و آن اينكه انسان كارى كند كه بندگان خدا از او به نيكى ياد كنند و غفران و رضاى حق را براى او بطلبند و آثار خوبى از خود در همه جا بگذارد كه سبب مزيد حسنات او

[١]. «رَغْبَة» مصدر و به معناى علاقه به چيزى داشتن است و در اينجا اسم مصدر و به معناى اسم مفعول است‌يعنى خداوند قادر است؛ هر امر مطلوب و مرغوبى را در اختيار بندگان بگذارد و در بعضى از نسخه‌ها به جاى «رَغْبَة» «رَغيبَة» آمده است كه صفت مشبهه است و به معناى مرغوب است‌

[٢]. «تَضْعيف» در اينجا به معناى مضاعف ساختن است. اين واژه گاه به معناى ضعيف ساختن يا ضعيف شمردن نيز آمده است‌