پوشيدن لباس ، جامه حيا بر تن نمى شود و يا به طور كامل بر تن نمى شود و اين روند كاهش ، در طول تجربه هاى متعدّد ، ادامه پيدا مى كند . راه جلوگيرى از كاهش حيا ، حذف تجربه هاى كاهنده نيست . لازم نيست خلوت هاى زناشويى به طور كلّى حذف شوند و يا آموزش پزشكى تعطيل شود تا حيا حفظ گردد ؛ ولى زن و شوهرها مى توانند پس از خلوت ، به حالت اوّل برگردند . دانشجويان پزشكى نيز مى توانند پس از كلاس آموزش به حالت اوّل برگردند و آنچه را ديده و يا شنيده اند و آنچه را كه مربوط به اين اوقات خاص است ، در همان قلمرو نگه داشته ، به ديگر قلمروهاى زمان سرايت ندهند .

٣ . شكسته شدن حرمت

وجود حرمت ميان فرد و ناظران ، عامل برانگيختگى حياست . حضور كسى شرم برانگيز است كه براى فرد ، داراى حرمت و احترام باشد . اگر ميان آنان حرمتى وجود نداشته باشد ، شرمى هم وجود نخواهد داشت . به همين جهت ، امام كاظم عليه السلامتوصيه كرده است كه :

.لاتُذهِبِ الحِشمَةَ بَينَكَ وبَينَ أخيكَ . أبقِ مِنها فَإِنَّ ذَهابَها ذَهابُ الحَياءِ . [١]

.حرمت ميان خود و برادرت را از ميان نبر . چيزى از آن را باقى بگذار ؛ چرا كه از ميان رفتن حرمت ، از ميان رفتن حياست .

بنا بر اين ، يكى از عوامل بى حيايى ، بى آبرو شدن افراد است . از همين جا مى توان به تأثير منفى فاش كردن اسرار ، عيبجويى و رسواسازى ديگران پى برد . امورى از اين دست ، سبب از ميان رفتن حرمت و آبروى فرد مى شود و حياى او را برطرف مى سازد . به همين جهت ، توصيه فراوان شده كه اسرار ديگران را فاش نسازيد و كسى را رسوا نكنيد ؛ بلكه بالاتر از اين ، توصيه شده است كه عيوب ديگران را بپوشانيد .

[١] الكافى ، ج ٢ ، ص ٦٧٢ ، تحف العقول ، ص ٤٠٩ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧٨ ، ص ٣٢٠ .