بلكه ماهيتى معنوى دارد كه بر قامت شخصيت انسان پوشانده مى شود . بنا بر اين ، همان گونه كه عريانى جسم ، نشانه دريدگى و بى شرمى است ، بى حيايى نيز نشانه عريانى و دريدگى شخصيت است و همان گونه كه پوشيدگى ، نشانه وقار و حياست ، باحيا بودن ، نشانه مزيّن بودن شخصيت به لباس وقار و شرم است . فرد باحيا ، شخصيتى مزيّن و مُلبَّس دارد و فرد بى حيا ، شخصيتى عريان ودريده . همچنين رفتار فرد باحيا ، رفتارى مزيّن و ملبّس است و رفتار فرد بى حيا ، رفتارى عريان و دريده .

جامه تن

تا اين جا از تأثير حيا بر شخصيت و رفتار ، سخن رانديم و گفتيم كه حيا ، جامه اى از وقار بر روان و رفتار انسان مى پوشد . در اين بحث ، رابطه حيا و پوشش جسمانى را بررسى مى كنيم و درصدديم بدانيم حيا چه تأثيرى بر پوشش جسمانى دارد و اساسا آيا تأثيرى بر پوشش انسان دارد ؟ آيا مى توان حيا و پوشيدگى را در يك سمت قرار داد و بى حيايى و برهنگى را در سمتى ديگر ؟ حيا ، رابطه تنگاتنگى با پوشش دارد و در بسيارى از احاديث ، اين دو با هم آمده اند . مثلاً حيا و سِتر در مورد خداوند متعال با هم آمده اند [١] و در موارد متعدّدى ، حيا نقطه مقابل عريانى دانسته شده است . [٢] اين گونه شواهد ، آن قدر فراوان است كه نمى توان رابطه ميان اين دو (حيا و پوشش ظاهرى) را انكار كرد . بنا بر اين ، لازمه حيا ، پوشش است . نمى توان شخص برهنه را باحيا دانست و نمى توان پذيرفت كه شخص باحيا ، برهنه باشد . حجّت هاى الهى كه نمونه كامل

[١] رسول اللّه صلى الله عليه و آلهمى فرمايد : إنّ اللّه ـ عزّوجلّ ـ حيىّ ستير يحب الحياء والستر ؛ خداوند عز و جل باحيا و پوشاننده است و حيا و پوشاندن را دوست دارد» . (سنن أبى داوود ، ج ٢ ، ص ٢٥١ ، ح ٤٠١٢ ؛ سنن النسائى ، ج ١ ، ص ٢٠ ؛ السنن الكبرى ، ج ١ ، ص ١٩٨)[٢] ر . ك : وسائل الشيعه (طبع آل البيت عليهم السلام) ، ج ٥ ، ص ٢٢ .