پژوهشي در فرهنگ حيا - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٠٧

جاهليت است كه امروزه مدرنيزه شده و رنگ و بويى از شرم و حيا در آن ، وجود ندارد . در فرهنگ حيا ، روابط زناشويى در خلوت انجام مى شود و به تصوير و تعريف كشيده نمى شود . در تمدّنى كه بر مبناى شرم و حيا بنا شده باشد ، شاهد روابط خاص زناشويى در خيابان ها و پارك ها نيستيم و فيلم هاى سكس ، روابط نامشروع را به تصوير نمى كشند و مجلاّت سكس و تصاوير مستهجن چاپ نمى شوند و رمان هاى جنسى به رشته تحرير در نمى آيند و يا به چاپ نمى رسند . همسران باحيا ، روابط زناشويى را فقط در خلوت انجام مى دهند و آن را براى ديگران بازگو نمى كنند ؛ بلكه حتّى اگر در خلوت خود باشند و مثلاً كسى درِ منزل آنها را بزند ، شرم ، وجود آنان را فرا مى گيرد . شخصى كه در مى زند ، شايد از وضعيت همسران باخبر نباشد ؛ ولى چون آنان در چنين حالى حضور كسى را پشت مرزهاى خلوت خود حس مى كنند ، همين اندازه از حضور ، شرم آنان را برمى انگيزد . روزى حضرت زهرا عليهاالسلامبراى كارى نزد پدر رفت ؛ امّا چون عدّه اى جوان نزد ايشان بودند ، شرم كرده ، بازگشت . رسول خدا كه متوجّه اين امر شد ، روز بعد به منزل آنان رفت ، در زد و گفت : «السلام عليكما !» . على عليه السلام مى گويد : اين در حالى بود كه ما زيرِ روانداز خود ، خوابيده بوديم و همين ، شرم را در ما برانگيخت . لذا نتوانستيم پاسخ دهيم و ساكت مانديم . بار ديگر ، حضرت فرمود : «السلام عليكما !» و ما باز از شرم ، ساكت بوديم . براى بار سوم كه ايشان سلام داد ، ترسيديم ايشان برگردد . لذا پاسخ ايشان را داديم ؛ چون سيره ايشان چنين بود كه اگر تا سه بار سلام مى داد و اذن ورود نمى گرفت ، باز مى گشت . [١] شرم از وضعيتى كه داشتند ، موجب سكوت و تأخير در پاسخ