فرهنگ در ميان تمام اهل ايمان جاى بگيرد ، آن گاه نه تنها در يك شهر و نه تنها در يك كشور ، بلكه در تمام كره زمين ، غريبى و گم نامى برچيده مى شود و هيچ كس در هيچ مكانى ناشناخته نيست و همه ، برادر يكديگر خواهند بود و «رفتارهاى برادرانه» و « انتظارات برادرانه» از يكديگر خواهند داشت و «حرمت برادرى» را نگاه خواهند داشت . در اين صورت ، مشكل كلان شهرها و پديده هاى مهاجرت و مسافرت نيز حل خواهد شد و تمام آسيب هايى را كه ممكن بود از جانب گم نامى وارد شود ، بر مى چيند . بنا بر اين ، يكى از مؤلّفه هاى مهم در الگوى شهرنشينى اسلامى ، پيوند برادرى ميان شهروندان ايمانى است . اين ، شعار قرآن كريم است كه مى فرمايد : إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ . همانا مؤمنان با هم برادرند . [١] در روايات زيادى نيز تأكيد شده است كه :

.المُؤمِنُ أخُو المُؤمِنِ .

.مؤمن ، برادر مؤمن است . [٢]

ـ آشنا براى نظارت هاى نامحسوس

نكته ديگر ، اين كه هر چند شايد انسان در برخى موقعيت ها نسبت به نظارت محسوس ، گم نام باشد ، امّا آيا در برابر نظارت هاى نامحسوس نيز گم نام است ؟ آيا «خود» او خودش را نمى شناسد و نمى داند كيست ؟ آيا حجّت هاى الهى نيز او را نمى شناسند ؟ آيا نزد فرشتگان نيز ناشناخته است ؟ آيا در برابر خداوند نيز گم نام است ؟ ممكن است در برابر مردم ، گم نام باشيم ؛ امّا آيا در برابر ناظران نامحسوس نيز گم ناميم ؟ ممكن است ما توجّهى به اين ناظران نداشته باشيم و

[١] حجرات ، آيه ١٠ .[٢] الكافى ، ج ٢ ، ص ١٦٦ ؛ مناقب ابن شهرآشوب ، ج٤، ص٤٢٥ . ر.ك: الأمالى ، مفيد ، ص١٨٦ ؛ بحار الأنوار، ج ٧٧ ، ص ٢٦٩ .