پژوهشي در فرهنگ حيا - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٢٤

.لايَستَحيي أحَدُكُم أن يَسأَلَ اللّه َ مِن فَضلِهِ ولَو بِشِسعِ نَعلٍ . [١]

.هيچ يك از شما نبايد شرم كند كه از فضل خدا درخواست نمايد ، هر چند بند كفشى را .

نكته ظريفى كه وجود دارد ، اين كه شايد براى برخى افراد متكبّر ، اصل درخواست از خدا ، شرم آور نباشد ؛ امّا درخواست هاى كوچك ، مايه شرمندگى آنان شود ؛ زيرا اين كه انسان ، حتّى براى نيازهاى بسيار كوچك ، درخواست و التماس كند ، نشانه شدّت ناتوانى او در تحقّق نيازهايش است . اين شرم ، هر چند لباس غرور و تكبّر بر تن دارد ، امّا نشانه ضعف روحى است . ١١ . در مسئله وسيله نقليه نيز كم رويى ناشى از تكبّر ، نقش پيدا مى كند . افراد متكبّر ، بخشى از شأن و منزلت خود را در وسيله نقليه خود مى بينند . به همين جهت ، معمولاً از وسايل نقليه به روز ، پيشرفته و جديد استفاده مى كنند و اگر چنين وسيله نقليه اى در اختيار نداشته باشند ، سعى مى كنند در منظر ديگران ، ديده نشوند و از اين كه با وسيله نقليه معمولى ديده شوند ، شرم مى كنند . اين مسئله در جايى كه حاضران از افراد مهم به شمار بيايند و همه ، داراى وسايل نقليه بسيار خوب باشند ، تشديد مى شود . در چنين مواقعى ، براى مثال ، سعى مى كنند وسيله نقليه معمولى خود را دور از چشم ديگران ، پارك كنند و ورود و خروج خود را به گونه اى تنظيم كنند كه ديگران ، آنها را با فلان وسيله نقليه مدل پايين نبيند . همچنين ديرتر از ديگران وارد مى شود و بعد از همه مى روند تا كسى وسيله نقليه آنها را نبيند و اگر ناخودآگاه ديده شوند ، خجالت زده و سرافكنده مى شوند . اينها نشانه ضعف است . افراد بى كمال ، نقص خود را به اين وسيله ، جبران مى كنند ؛ امّا كسانى كه داراى صفات عالى انسانى اند ، بزرگ تر از آن اند كه هويت