پژوهشي در فرهنگ حيا - پسنديده، عباس - الصفحة ١٧٢

«فرديّت زدايى» نمايند ؛ يعنى احساس فرديّت [١] آنان را كم كنند . يونيفورم ها (روپوش هاى خاصّ مشاغل) ، علاوه بر اين كه افراد را در برابر صدمات مصون مى دارند (مثلاً لباس غواصى ، لباس هاى آتش نشان ها، لباس هاى رانندگان اتومبيل هاى مسابقه اى و لباس خلبانان هواپيماهاى آزمايشى) عامل شناسايى هم هستند ؛ زيرا به سرعت ، هويّت افراد را فاش مى سازند . بيكمن، [٢] متوجه شد كه وقتى تقاضاكننده اى روپوش بر تن داشته باشد ، درخواست هاى ساده او ، بيشتر اجابت مى شود. [٣] جنبه ديگرى كه مورد نظر اين بحث است ، كاركرد زيبايى شناختى پوشش است . دو نكته پيشين ، نقش لباس را در دنياى خارج از آن نشان مى دادند ؛ امّا اين نكته از ديدگاه زيبايى شناختى به تأثير لباس بر آنچه در درون دارد ، مى پردازد . اگر لباس را محور قرار دهيم ، چيزى در درون آن قرار دارد كه بدنِ فرد است و دنيايى نيز در خارج آن قرار دارد . پوشش ، فارغ از اين كه ساده باشد يا شيك ، عامل مهمّى در زيبا جلوه دادن آن چيزى است كه در درون دارد . از اين ديدگاه ، پوشيدگى ، عامل زيبايى است و به همين جهت ، استفاده از پوشش ، امرى فراگير است . تقريبا در تمام مصنوعات بشرى مى توان مسئله پوشش نهايى را ديد . براى مثال ، تلويزيونى را تصوّر كنيد كه پوشش نهايى نداشته باشد و يا وسيله نقليه اى را كه اتاق نداشته باشد و يا درهاى آن ، روكش نداشته باشند و يا ساختمانى را كه كار نماسازى آن انجام نشده باشد ، و يا كتابى را كه جلد نداشته باشد . اين ، نشان مى دهد كه پوشش ، به طور كلّى ، نقش مؤثّرى در زيباسازى دارد . حيا نيز چنين كاركردى دارد . همان گونه كه در ادامه بحث خواهيد ديد ،