بشر به خاطر اجتماعى بودنش ، در جامعه اى زندگى مى كند كه همه افراد آن ، از يك سطح اجتماعى برابرى ، برخوردار نيستند . تفاوت سطح زندگى ها يك «واقعيت اجتماعى» است . اين واقعيت ، پديده «مقايسه اجتماعى» را به وجود مى آورد . مقايسه اجتماعى يعنى : «سنجش موقعيت خود ، با وضعيت ديگران» . انسان ، مايل است خود را ارزيابى كند و موقعيت خود را در تفاوت هاى اجتماعى ، شناسايى نمايد . مقايسه اجتماعى ، ابزار اين ارزيابى است . دست كم يكى از راه هايى كه ما در زندگى خود براى ارزيابى موقعيت خود به كار مى بريم ، مقايسه كردن خود با ديگران است . در اين مقايسه است كه انسان ، موقعيت اجتماعى و كاميابى زندگى خود را شناسايى مى كند . ره آورد اين مقايسه ، يا شادمانى و رضايت از زندگى ، همراه با اميد و پويايى است و يا ناخرسندى و نارضايتى از زندگى ، همراه با نااميدى و ناتوانى است.

انواع مقايسه

اين كه پيامد مقايسه اجتماعى ، رضايت از زندگى باشد يا نارضايتى از زندگى ، به نوع مقايسه اى كه انسان به كار مى برد ، بستگى دارد . مقايسه اجتماعى ، انواعى دارد : مقايسه صعودى ، مقايسه نزولى و مقايسه هم سطح . به كسى كه ما خود را با او