موقعيّت ناخوشايند، وضعيت جديدى است كه توان جديدى نيز مى طلبد. اگر اين توان ، تأمين نگردد، در مهار و كنترل موقعيّت ناخوشايند ، موفّق نخواهيد شد. بسيارى از ناكامى هاى ما در مهار تنيدگى ها، ناشى از ناكامى در تقويت كردن توان روانى است. اگر بخواهيم با همان توان عادى اى كه در زندگى معمول خود داريم، با حوادث تلخ رو به رو شويم، طبيعى است كه ناكام خواهيم شد. برقرارى توازن ميان توان روانى و موقعيّت ناخوشايند، از اصول كاميابى در راه مهار و كنترل تنيدگى هاست . اگر از اين اصلْ غفلت شود، عمليات مهار با مشكل ، رو به رو مى شود و يا به ناكامى مى انجامد. گذشته از آن كه موقعيّت جديد، توان جديد مى طلبد، توان موجود را نيز كاهش مى دهد. بروز غير منتظره حوادث تلخ، در بسيارى از موارد ، يكباره توان انسان را كاهش مى دهد. اين كاهش و آن نياز به توان بيشتر، موجب مى شود كه موازنه توان فرد در برابر فشارهاى روانى حاصل از حوادث تلخ، دچار مشكل شود. به همين جهت ، مسئله مهمّ قدرتمند شدن و مكانيزم(ساز و كار)هاى تأمين توان روانى اهميت مى يابد. در ادامه ، به بررسى عوامل اقتدار در برابر حوادث مى پردازيم: