خوش بختى را در مال جُستن ، سبب مى شود كه انسان هاى محروم ، احساس بدبختى و تيره روزى كنند و انسان هاى دارا براى افزايش خوش بختى خود ، به جمع آورى بيشتر مال بپردازند . در اين تصوّر ، ميزان خوش بختى افراد با مقدار مال و دارايى شان مشخص مى شود و چنين پنداشته مى شود كه انسان ها هرچه بيشتر داشته باشند ، از زندگى خود ، راضى تر خواهند بود . بر همين اساس ، ذخيره اندك و يا بى ذخيرگى موجب نگرانى و نارضايتى مى گردد. ما مال را براى راحتى و خوش بختى خود مى خواهيم و واقعيت اين است كه فقط مقدار معيّنى از دارايى خود را مصرف مى كنيم و بقيه را براى ديگران نگه مى داريم . در حقيقت ، ما خزانه دار ديگران مى شويم . البته هركسى ممكن است مالى از خود برجاى بگذارد . برجاى گذاشتن مقدارى مال ، مشكل ساز نيست ؛ مشكل آنجاست كه فرد ، همه عمر خود را صرف جمع آورى چيزى كند كه فقط مقدار كمى از آن را مصرف مى كند و بقيه آن نصيب كسانى مى شود كه بدون رنج ، صاحب ثروت مى شوند و از آن استفاده مى كنند و او در عالم برزخ ، حسرت مى خورد . يكى از بزرگ ترين حسرت هاى روز قيامت ، حسرت كسى است كه اموالى را از راه باطل جمع مى كند و براى ورثه مى گذارد و آنان در راه خدا مصرف مى كنند و بهشتى مى شوند و او خود ، اهل دوزخ مى گردد . امام على عليه السلام مى فرمايد:

.إنَّ أعظَمَ الحَسَراتِ يَومَ القِيامَةِ ، حَسرَةُ رَجُلٍ كَسَبَ مالاً في غَيرِ طاعَةِ اللّه ِ فَوَرِثَهُ رَجُلٌ فَأَنفَقَهُ في طاعَةِ اللّه ِ فَدَخَلَ بِهِ الجَنَّةَ ودَخَلَ الأَوَّلُ بِهِ النّارَ. [١]

.بزرگ ترين حسرت ها در روز قيامت ، حسرت كسى است كه از راه معصيت ، مالى را جمع كند و كسى آن را به ارث برد و در اطاعت خداوند انفاق كند و بدين وسيله ، او به بهشت رود و اولى به جهنم.

.ابو عبدالرحمن مرى مى گويد : از على بن ابى طالب عليه السلام شنيدم كه مى گفت: ألا اُخبِرُكُم بِأَفضَلِ الحَسَراتِ ؟ ! رَجُلٌ جَمَعَ دِرهَما إلى دِرهَمٍ وقيراطا إلى

[١] نهج البلاغة ، حكمت ٤٢٩ ؛ بحار الأنوار، ج١٠٣، ص١٢، ح٥٧ .