.تقواى الهى داشته باش و در طلب كردن ، به زيبايى رفتار كن و آنچه را آفريده نشده ، طلب نكن ؛ زيرا كسى كه آنچه را آفريده نشده طلب كند ، جان او از حسرت ، به شماره مى افتد و به خواسته خود نمى رسد .

طلب و خواسته ، به معناى عام آن ، يكى از واقعيت هاى حيات انسانى است . ما در زندگى خود، خواسته هاى متفاوتى داريم و براى به دست آوردن آنها تلاش مى كنيم . يكى از رموز موفّقيت ، اين است كه مهارت كافى در طلب و خواسته خود داشته باشيم . نبايد طلب و خواسته را ساده گرفت و اهمّيتى به آن نداد و هيچ برنامه اى براى آن نداشت . طلب و خواسته ، يكى از فراگيرترين امور حيات بشرى است كه بايد مهارت لازم را درباره آن كسب كرد . آيا تا به حال ، به اين فكر كرده ايد كه چه اطّلاعاتى در اين باره داريد؟ و چه مهارتى در اين زمينه كسب كرده ايد؟ در طلب كردن ، دو چيز مهم وجود دارد : يكى «موضوع طلب» و ديگرى «شيوه طلب كردن» . در هر دو قسمت بايد با معيار تقواى الهى حركت كرد تا به موفّقيت دست يابيم . امام سجاد عليه السلام ، نخست مسئله «تقوا» را سرلوحه سخن خود مطرح مى كند و سپس به «شيوه طلب كردن» پرداخته ، يادآور مى شود كه طلب كردن بايد به گونه اى زيبا توأم با عزّت و كرامت باشد . آن گاه به «موضوع طلب» پرداخته ، نكته هاى مهم و آموزنده اى را يادآور مى شوند . نكته اوّل اين كه در طلب كردن بايد آنچه را وجود دارد ، طلب كرد ، نه آنچه را دوست مى داريم . طلب هاى ما بايد در دايره «امكانات» باشد . گاهى ممكن است خواسته هاى انسان براساس «تمايلات» او باشد . خواسته مبتنى بر تمايلات ، با واقعيت ها ناهماهنگ است و اين ناهماهنگى ، عامل ناكامى است . بنابراين ، براى واقعى كردن خواسته ها بايد قلمرو امكانات را شناخت و دانست كه چه چيزى امكان وقوع دارد. نكته دومى كه حضرت بيان مى دارد مربوط به پيامد طلب كردن امور ناممكن است . «حسرت» ، پيامد طلب كردن ناممكن هاست . كسى كه انتظاراتى دارد و به آنها