اين ، يك قاعده است و بر همين اساس ، معصومان عليهم السلامدر مقام تسكين ناراحتى هاى مردم ، آنان را به ياد مرگ فرا مى خواندند . ابوبصير از سختى زندگى ، رنج مى برده است . وى خدمت امام صادق عليه السلام مى رسد و از وسوسه و ناراحتى روحى اش به حضرت شكايت مى كند . امام صادق عليه السلام به وى مى فرمايد:

.يا أبا مُحَمَّدٍ اُذكُر تَقَطُّعَ أوصالِكَ فِي قَبرِكَ ورُجوعَ أحبابِكَ عَنكَ إذا دَفَنوكَ في حُفرَتِكَ وخُروجَ بَناتِ الماءِ مِن مِنخِرَيكَ وأكلَ الدّودِ لَحمَكَ ؛ فَإِنَّ ذلِكَ يُسَلّي عَنكَ ما أنتَ فيهِ . [٣]

.اى ابومحمّد! به ياد آور جدا شدن بنْد بندت را، و بازگشت دوستانت را هنگامى كه تو را در قبر دفن كردند، و خارج شدن كرم ها از بينى ات، و خوردن كرم ها گوشت بدنت را، كه اين آسان مى گرداند بر تو وضعيتى را كه در آن هستى.

ابوبصير مى گويد : «به خدا سوگند هيچ گاه مرگ را ياد نكردم مگر آن كه اندوهى را كه از امر دنيا داشتم ، تسكين يافت !» . اين روشى است كه هر گاه اندوه دنيا به انسان روى آورد ، مى توان از آن استفاده كرد . در كلام ديگرى نقل شده كه امام صادق عليه السلام به ابوبصير فرمود : «آيا محزون نمى شوى؟ آيا اندوهگين نمى شوى؟ آيا رنجور نمى گردى؟» . ابوبصير مى گويد : «به خدا سوگند آرى !» . حضرت به وى مى فرمايد:

[١] غرر الحكم ، ح٢٦٤٩ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٤٦٠ .[٢] غرر الحكم ، ح٣١٢٦ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٢٥٦ .[٣] الكافى ، ج٣ ، ص٢٥٥ ، ح٢٠ .