رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٩٠

.به يقين بدان كه تو ، به آرزوهاى خود نمى رسى و از اجل خود فراتر نمى روى .

در اين جا حضرت، به محدود بودن عمر و دست نايافتنى بودن آرزوها اشاره نموده و در ادامه ، سؤال مى كند كه چرا آرزوهاى دست نايافتنى داريد:

.ما لَكُم تُؤَمِّلونَ ما لا تُدرِكونَهُ ! وتَجمَعونَ ما لا تَأكُلونَهُ ! وتَبنونَ ما لا تَسكُنونَهُ ! [١]

.شما را چه شده كه آرزوى چيزهايى را داريد كه دست نايافتنى اند؟ و جمع مى كنيد آنچه را كه نمى خوريد؟! و مى سازيد آنچه را كه در آن ساكن نمى مانيد؟!

نكته محورى ، «دست نايافتنى بودن» است . انسان ، مال جمع مى كند تا استفاده نمايد و ساختمان مى سازد تا در آن ساكن باشد ؛ اما چه بسا مال هايى كه باقى ماندند و صاحبان آنان رفتند و چه بسا ساختمان هايى كه پابرجا ماندند ، اما صاحبان آنان در خاك شدند . اين مسئله يكى از آزاردهنده ترين پديده هاى زندگى است و به همين جهت ، بسيارى از افراد دارا و ثروتمند از زندگى خود راضى نيستند ؛ جمع مى كنند و سپس همه را مى گذارند و مى روند و فرصت استفاده از آن را نمى يابند و انتظاراتشان برآورده نمى شود. اگر آرزوها دست نايافتنى اند ، پس انتظار انسان نيز انتظارى طولانى و بى پايان خواهد بود . امام على عليه السلام مى فرمايد :

.مَن أمَّلَ ما لا يُمكِنُ طالَ تَرَقُّبُهُ . [٢]

.هركه آنچه را ناممكن است آرزو كند ، انتظار او طولانى (و بى پايان) خواهد شد .

٣ . نيرنگبازى آرزوها

دنيا به جهت ظاهر خيره كننده و ماهيت چرب و شيرينش ، فريبنده است و از اين رو ، انسان را به آرزوهاى طولانى مى فريبد . آرزوهاى دور و دراز ، قرار است كه انسان را