اولاً درد و رنج و تحمّل ناپذيرى سختى ها ، سختى ها مخصوص دل انسان است نه بدن ما. ثانيا دل را بايد در گرو چيزى قرار داد كه پايدار و پرفايده باشد. دنيا ناپايدار و پرزيان است ؛ لذا شايسته دل بستگى نيست. آنچه پايدار و پرفايده است، آخرت و نعمت هاى بى پايان آن است. بنابراين ، اگر ما زمانى كه در اين دنيا هستيم، بتوانيم دل خود را به آخرت پيوند زنيم، از ناملايمات دنيا بى تاب نمى شويم. دلى كه در گرو آخرت و نعمت هاى آن باشد، سختى هاى دنيا را هيچ مى بيند و اين گونه است كه در عين مشكلات ، آسوده زندگى مى كند. امام على عليه السلام در باره اين روش مى فرمايد :

.أخرِجوا مِنَ الدُّنيا قُلوبَكُم مِن قَبلِ أن تَخرُج مِنها أبدانُكُم فَفيهَا اختُبِرتُم ولِغَيرِها خُلِقتُم . [١]

.دل هايتان را از اين دنيا خارج كنيد قبل از آن كه بدن هايتان از آن خارج شود. پس در دنيا آزمايش مى شويد و براى غير آن آفريده شده ايد.

.و در كلام ديگرى مى فرمايد: كُن فِي الدُّنيا بِبَدَنِكَ وفِي الآخِرَةِ بِقَلبِكَ . [٢]

.در دنيا با بدنت باش و در آخرت با قلبت.

پس بياييد بدن هايمان را در اين دنيا قرار دهيم و دل را به سراى جاويد رهسپار كنيم تا آسوده تر زندگى كنيم.

[١] نهج البلاغة ، خطبه ٢٠٣ ؛ عيون أخبار الرضا عليه السلام ، ج١ ، ص٢٩٨ ، ح٥٦ ؛ الأمالى ، صدوق ، ص١١٠ ؛ مشكاة الأنوار ، ص٢٦٩ ؛ تنبيه الخواطر ، ج٢ ، ص ٢١٨ ؛ روضة الواعظين ، ج٢، ص٤٤٢ ؛ تذكرة الخواصّ ، ص١٣٢٠ .[٢] حلية الأولياء ، ج٢ ، ص٣٧ ؛ كشف الغمّة ، ج١، ص٥٦٧ ؛ غرر الحكم ، ح٢٦٢٦ .