دست نايافتنى خواهد شد. آرزوها، چون پايان ناپذيرند، دست نايافتنى هستند. به دست نياوردن خواسته ها و تحقّق نيافتن آروزها نيز موجب احساس ناكامى مى گردد و احساس ناكامى ، از عوامل نارضايتى از زندگى است . امام على عليه السلام مى فرمايد:

.حاصِلُ الأَمانِي الأَسَفُ . [١]

.نتيجه آرزوها(ى دور و دراز) ، افسوس خوردن است.

در كلام ديگرى حضرت به نكته اى ديگر اشاره مى كنند كه مى تواند دليل افسوس خوردن انسان باشد . اين نكته ، از دست رفتن و تلف شدن فرصت ها و سرمايه هاست:

.حاصِلُ المُنَى الأَسَفُ وثَمَرَتُهُ التَّلَفُ . [٢]

.نتيجه آرزو ، افسوس خوردن است و ثمره آن ، تلف شدن.

.و در جاى ديگر مى فرمايد: مَن طَلَبَ ما لا يَكونُ ضَيَّعَ مَطلَبَهُ . [٣]

.هركس آنچه را نمى شود طلب كند ، خواسته خود را ضايع كرده است.

٢ . انتظار بى پايان

اميد و انتظار ، همراه يكديگرند . انسان اميدوار ، انتظار نيز دارد ؛ انتظار رسيدن به خواسته ها و آرزوهايش . اگر انسان ، آرزويى دست نايافتنى داشته باشد، انتظار وى نيز انتظارى بى پايان و در نتيجه ، بى فايده خواهد بود . هرچند انتظار ، سخت است ، اما آنچه آن را تحمّل پذير و بلكه شيرين مى سازد ، پايان خوش آن است . حال اگر از پايان خوش خبرى نباشد ، بسيار تلخ و آزاردهنده خواهد بود و انتظار در آرزوهاى دور و دراز ، از اين قسم است ؛ چرا كه دست نايافتنى اند . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.اِعلَم يَقينا أنَّكَ لَن تَبلُغَ أمَلَكَ ولَن تَعدُوَ أجَلَكَ . [٤]

[١] غرر الحكم ، ح٧٣٠٠ .[٢] همان ، ح٧٣٠١ .[٣] همان ، ح٧٣٠٧ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٤٣٩ .[٤] نهج البلاغة، نامه ٣١ ؛ غررالحكم، ح٥٩٤٣ ؛ تحف العقول، ص٧٦.