بنابراين ، هر نوع توسعه رابطه ، مايه آسايش و آرامش نمى گردد . شرط لذّت بخش بودن رابطه ها، شايستگى و ديندارى طرف رابطه است؛ در غير اين صورت ، رابطه ، مايه افزايش گرفتارى ها و تنيدگى ها مى شود . از اين رو ، گزينش دوست و انتخاب افراد شايسته براى ارتباط ، نقش مهمّى در رضامندى انسان از زندگى خواهد داشت. [٢]

روابط اجتماعى و مهارت هاى ارتباطى

از آن جا كه انسان ، موجودى اجتماعى است و در كنار ديگران زندگى مى كند ، پديده زندگى اجتماعى شكل مى گيرد . زندگى اجتماعى نيز مسئله روابط اجتماعى را پديد مى آورد . روابط اجتماعى از مسائل مهمى است كه موفقيت در آن، نيازمند برخوردارى از مهارت هاى ارتباطى است. روابط اجتماعى را نبايد ساده انگاشت. بخش مهمى از ناكامى هاى زندگى ، به خاطر ناكامى در روابط اجتماعى است. كسى كه نتواند با ديگران رابطه اى صحيح و منطقى برقرار سازد، دچار تنش ها، مشكلات و بلكه بحران هاى زيادى خواهد شد كه بر كل زندگى او تأثير خواهد داشت و موجب نارضايتى و ناكامى وى مى گردد. كسى كه روابط صميمى نداشته باشد، زندگى خانوادگى اش از تعادل و نشاط برخوردار نبوده ، تعامل سازنده اى نيز ميان اعضاى خانواده برقرار نخواهد شد. در صحنه اجتماع نيز تعامل مثبت و سازنده اى با ديگران نخواهد داشت. در محيط كار نيز نمى تواند رابطه سالم و موفّقى با مديران، همكاران و زيردستان خود برقرار كند. از اين رو ، پيوسته در حال تنش و اضطراب است و همواره از فشار روانى رنج مى برد. همين امر ، بر موقعيت اجتماعى او و بر كسب و كارش تأثير منفى بر جاى خواهد گذاشت.

[١] غررالحكم، ح٧٣٦٣ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٢٥[٢] ر. ك: دوستى در قرآن و حديث، ص١٢٧ (فصل پنجم : گزينش دوست) .