.سپس حضرت ، با ذكر مثالى به توضيح بيشتر در اين زمي الأَشياءِ الَّتي خُلِقَت لِلإِنسانِ أن جُعِلَ لَهُ فيها مَوضِعُ شُغُلٍ لِكَيلا تَبَرَّمَهُ البِطالَةُ ولِتَكُفَّهُ عَن تَعاطي ما لا يَنالُهُ ولا خَيرَ فيهِ إن نالَهُ ؛

.آيا نمى بينى اگر كسى مدّتى ميهمان باشد و تمام نيازهاى خوراكى و نوشيدنى و كارى او را برآورده سازند ، هر آينه از بى كارى آزرده مى شود و نفسش با او به نزاع برمى خيزد كه بايد به كارى مشغول گردد . حال اگر نياز انسان در تمام عمر ، برآورده باشد و هيچ نيازى نداشته باشد ، چه خواهد شد؟! پس بهترين تدبير در آنچه براى انسان ، آفريده شده ، اين است كه جايى براى تلاش ، نيز قرار داده شود ، تا بى كارى ، او را به رنج نيندازد . [١]

بنابراين ، زندگى بدون كار ، ملال آور و خسته كننده است و كار و تلاش ، يكى از ارزش هاى مهم زندگى است.

ب ـ كار، تأمين روزى و آرامش

يكى از راه هاى كسب آرامش ، تأمين بودن نيازها و عدم نگرانى براى به دست آوردن روزى است . انسان ، چون به روزى ، نيازمند است ، در صورتى كه تأمين نباشد ، نگران ، مضطرب و ناآرام خواهد شد . يكى از راه هاى تأمين روزى ، كار و تلاش است . توكّل و اعتماد به خدا هرگز جاى كار را نمى گيرد . الگوى زندگى دينى ، عبادت بدون كار و تلاش نيست . برخى شايد تصوّر كنند ، در الگوى زندگى دينى ، كار و تلاش ، جايى نداشته ، به جاى آن ، توكّل قرار مى گيرد و در الگوى زندگى غيردينى ، كار ، براى تأمين روزى وجود دارد. در زمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هنگامى كه آيه شريفه « وَ مَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُو مَخْرَجًا * وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ» [٢] نازل شد گروهى درها را به روى خود بستند و رو به عبادت آوردند و گفتند : ديگر روزى ما تأمين شد! وقتى اين خبر به گوش پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهرسيد ، آنان را خواست و به آنان فرمود : «چه چيزى شما را به اين كار

[١] همان جا .[٢] سوره طلاق ، آيه ٢ و ٣.[٣] امام صادق عليه السلام : «إنّ قوما من أصحاب رسول اللّه صلى الله عليه و آله لما نزلت : « وَ مَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُو مَخْرَجًا * وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ » أغلقوا الأبواب وأقبلوا على العبادة وقالوا : قد كفينا . فبلغ ذلك النبي صلى الله عليه و آله فأرسل إليهم فقال : ما حملكم على ما صنعتم؟ قالوا: يا رسول اللّه ! تكفَّل لنا بأرزاقنا فأقبلنا على العبادة! فقال : إنه من فعل ذلك لم يستجب له، عليكم بالطلب!» (الكافى ، ج٥ ، ص٨٤ ، ح٥ ؛ كتاب من لايحضره الفقيه، ج٣، ص ١٩٢ ، ح٣٧٢١) .