اگر سپاسگزار باشيد ، حتما بر شما مى افزاييم و اگر ناسپاسى كنيد ، حقيقتا عذاب من شديد است . براى رسيدن به خواسته ها و موفّق شدن در زندگى ، هماهنگ بودن با واقعيت ها و مطابق بودن راه ها و روش ها با قوانين هستى ، يك اصل خدشه ناپذير است . ما نمى توانيم پايان راه ها را تعيين كنيم . هر راهى ، پايان خود را دارد و ما فقط انتخاب كننده راه ها هستيم . راه توسعه زندگى و افزايش نعمت نيز روشن است : سپاس گزارى از خداوند . هر راه ديگرى ، جز افزايش رنج و عذاب و تلف كردن سرمايه عمر و سلامتى، پيامد ديگرى ندارد. پس بايد سپاسگزار بود و سپاسگزارى ، متوقف بر مقايسه نزولى است . بنابراين ، براى افزايش بهره مندى بايد از مقايسه نزولى استفاده كرد . بر همين اساس ، امام على عليه السلام مى فرمايد:

.وَانظُر إلى مَن هُوَ دونَكَ فَتَكونَ لِأَنعُمِ اللّه ِ شاكِرا ولِمَزيدِهِ مُستَوجِبا ولِجودِهِ ساكِنا . [١]

.و به كسى كه پايين دست توست نگاه كن ، تا سپاسگزار نعمت هاى خدا باشى و شايسته افزايش او گردى و ساكن جود او شوى .

راه افزايش نعمت ، استفاده از مقايسه نزولى است . استفاده از مقايسه صعودى كه موجب ناسپاسى مى شود ، پايان خوشى ندارد . از آنچه هست ، سپاسگزارى مى كنيم تا خداوند ، نعمتش را افزايش دهد.

٣ . قناعت كردن

قناعت يعنى راضى بودن به آن چه هست . كسى مى تواند قانع باشد كه با آنچه موجود است راضى باشد هنگامى انسان از چيزى راضى مى شود كه آن را «كافى» بداند . كفايت ، شرط رضايت است . نارضايتى به اين دليل است كه انسان آنچه را دارد ، كم دانسته و براى تأمين زندگى ، ناكافى مى شمرد.

[١] مستدرك الوسائل، ج٨ ، ص٣٣٧.