در اين بيان ، حضرت ، وى را به سه نعمت بزرگ توجّه مى دهد . قرار گرفتن مشكلات در كنار نكات مثبت دو پيامد دارد : يكى اين كه اندازه مشكلات را كوچك مى كند و ديگرى اين كه توجّه به نقاط مثبت ، موجب تلطيف فضاى روانى مى گردد . پس به نقاط مثبت زندگى تان بينديشيد تا مشكلات شما تحمّل پذير گردد و راحت تر زندگى كنيد.

٤ . پاداش تحمّل را يادآورى كنيد

تاكنون از توان تحمّل و نعمت هاى گذشته ، آينده و حال ، به عنوان نقاط مثبت و اميدواركننده ياد كرديم . در اين بحث مى خواهيم درباره «پاداش» صحبت كنيم . فرق پاداش با موارد قبل ، اين است كه آن موارد ، نقاط مثبت موجود بودند ؛ ولى پاداش ، نقطه مثبتى است كه پس از رفتار شما به وجود خواهد آمد . اگر انسانِ تنيده ، در برابر مشكل پيش آمده ، واكنش مناسب نشان دهد و بردبارى بورزد ، در برابر اين رفتار منطقى خود ، پاداش خواهد گرفت . صبر كردن و مشكلات را تحمّل نمودن ، بدون اجر و پاداش نيست . انجام دادن هر كارى بدون مزد ، غير قابل تحمّل است ؛ اما اگر كارها با اجر و پاداش ، همراه باشند ، حتّى اگر سخت و طاقت فرسا باشند ، قابل تحمّل خواهند بود . پاداش ، منبع تقويت كننده اى است كه توان انسان و انگيزه او را افزايش مى دهد . هر چه پاداش ، بزرگ تر باشد ، اثر تقويتى آن نيز بيشتر خواهد بود. حوادث ناخوشايند ، بدون پاداش و اجر نيستند . بخش عمده اى از بى تابى شما ، به دليل بى توجّهى به «پاداش دارى» مصيبت هاست . وقتى سختى ها را بدون پاداشْ ارزيابى كنيد ، ميزان فشار روانى شما به شدّت افزايش مى يابد . در فرض عدم پاداش ، شما با موقعيّت آزاردهنده اى روبه رو هستيد كه خوشى و لذّت را از شما گرفته ، هيچ پاداش جبران كننده اى نداده است .