. لِلعَبدِ وإنِ اشتَدَّ جَهدُهُ وعَظُمَت حيلَتُهُ وكَثُرَت مُكابَدَتُهُ أن يَسبِقَ ما سُمِّيَ لَهُ فِي الذِّكرِ الحَكيمِ ، ولَم يَحُل مِنَ العَبدِ في ضَعفِهِ وقِلَّةِ حيلَتِهِ أن يَبلُغَ ما سُمِّيَ لَهُ فِي الذِّكرِ الحَكيمِ . أيُّهَا النّاسُ إنَّهُ لَن يَزدادَ امرُؤٌ نَقيرا بِحِذقِهِ ولَم يَنتَقِصِ امرُؤٌ نَقيرا لِحُمقِهِ . فَالعالِمُ لِهذَا العامِلُ بِهِ أعظَمُ النّاسِ راحَةً في مَنفَعَتِهِ ، وَالعالِمُ لِهذَا التّارِكُ لَهُ أعظَمُ النّاسِ شُغُلاً في مَضَرَّتِهِ . [١]

.امير المؤمنين عليه السلام اين جمله را بسيار مى گفت : به يقين بدانيد كه خداوند ـ عزّ وجلّ ـ براى كسى كه به جد، تلاش مى كند و شگردهاى فراوان دارد و زحمت فراوان مى كشد ، اين امكان را قرار نداده كه از آنچه در لوح محفوظ براى او در نظر گرفته شده ، پيشى گيرد و مانع نشده تا بنده اى كه ناتوان و كم چاره است ، به آنچه براى او در لوح محفوظ در نظر گرفته شده ، برسد . اى مردم! ذره اى به رزق كسى به خاطر هوشمندى اش افزوده نمى شود و ذره اى از رزق كسى به خاطر نادانى اش كاسته نمى شود . پس كسى كه به اين نكته آگاه باشد و به آن عمل كند ، آسوده ترين مردم است و كسى كه اين را بداند و به آن عمل نكند، گرفتارترين مردم خواهد بود.

روزى ، بر گذر زمان ، توزيع شده است

انسان ، عمرى طولانى براى خود در نظر مى گيرد و سپس به اين مى انديشد كه چگونه بايد روزى اش را تأمين كند . اشتباه شناختى او در اين است كه مى پندارد ، روزى تمام عمر او بايد در حال حاضر وجود داشته باشد تا احساس آرامش كند و الا نگران آينده خواهد بود . فكر مى كند كه تأمين بودن روزى يعنى حاضر بودن تمام روزى در زمان حال! اين در حالى است كه تأمين بودن روزى انسان به معناى حاضر بودن آن در لحظه حال نيست . يكى ديگر از قوانين روزى ، اين است كه روزى ، «روز به روز» فرا مى رسد . اين قانون را پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اين گونه بيان مى فرمايد :

[١] الكافى ، ج٥ ، ص٨١ ، ح٩ ؛ تهذيب الأحكام، ج٦، ص٣٢٢، ح٤ ؛ نهج البلاغة ، حكمت ٢٧٣ .