اين جمله حضرت ، آن توهّم را كه بلايا نشانه روى گرداندن خدا از بنده است ، نفى مى كند . بلاى خدا همانند تيغ جراحى است كه ظاهرى سخت و فايده اى شيرين دارد . سپس حضرت فرمود:

.وإنَّ لَهُ عِندَهُ مَنزِلَةً ما يَبلُغُها بِشَيءٍ مِن عَمَلِهِ دونَ أن يَنزِلَ بِهِ مِنَ البَلاءِ ما يَبلُغُ بِهِ تِلكَ المَنزِلَةَ . [١]

.و همانا او نزد خدا مقامى دارد كه با چيزى از عملش به آن نمى رسد ، مگر آن كه بلايى به او رسد تا وى را به آن مقام برساند .

از سويى در قرآن كريم ، آيه اى هست كه مى گويد هر بلايى كه به انسان ها برسد ، نتيجه كردار آنان است [٢] و از سوى ديگر ، اهل بيت عليهم السلام كه معصوم هم بوده اند ، بلاها و مصيبت هاى فراوانى ديدند . اين سؤال ، براى يكى از اصحاب امام صادق عليه السلام پيش آمد كه آيا آنچه به حضرت على عليه السلام و بعد از ايشان به فرزندانشان رسيد به خاطر اعمال خودشان بود ؛ در حالى كه آنان اهل بيت عصمت و طهارت اند؟ سؤال خود را با حضرت مطرح كرد و حضرت در پاسخ وى فرمود:

.إنَّ رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله كانَ يَتوبُ إلَى اللّه ِ عَزَّ وجَلَّ ويَستَغفِرُهُ في كُلِّ يَومٍ ولَيَلةٍ مِئَةَ مَرَّةٍ مِن غَيرِ ذَنبٍ . إنَّ اللّه َ عَزَّ وَجَلَّ يَخُصُّ أولِياءَهُ بِالمَصائِبِ لِيَأجُرَهُم مِن غَيرِ ذَنبٍ . [٣]

.همانا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله همواره توبه مى كرد و در هر شبانه روز ، صدبار استغفار مى كرد ، بدون اين كه گناهى داشته باشد . همانا خداوند ـ عزّ وجلّ ـ بلا را به اولياى خود اختصاص مى دهد ، بدون اين كه گناهى داشته باشند ، تا

[١] الطبقات الكبرى ، ج٧ ، ص٥٠٨ ؛ كنز العمّال، ج٣، ص٣١٤ ؛ ر . ك : اسد الغابة ، ج١ ، ص٣٠٤ ؛ مشكاة الأنوار ، ص٣٠١ ؛ إرشاد القلوب ، ص٤٢ .[٢] « {Q} وَ مَآ أَصَـبَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ» . (شورا : آيه ٣٠)[٣] الكافى ، ج٢ ، ص٤٥٠ ، ح٢ ؛ معانى الأخبار ، ص٣٨٤ ، ح١٥ ؛ بحار الأنوار ، ج٤٤ ، ص٢٧٦ ، ح٤ ؛ تفسير القمّى، ج٢، ص٢٧٧ .