رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٥

ناخرسندى. مادر ، در دوران باردارى ، فرزند خود را با مشقت و سختى حمل مى كند . اما سؤال اين است كه آيا اين كار ، همراه با ناخرسندى و نارضايتى است؟ ممكن است اين كار ، مشقت داشته باشد ، اما مادر با عشق ، رضايت و خرسندى تمام ، اين كار را انجام مى دهد . نبايد تصوّر كرد پيامد قطعى سختى ها ، ناخرسندى و نارضايتى است و شادمانى و دشوارى ، قابل جمع نيستند ! انبيا و اولياى الهى بيشترين سختى ها را در زندگى تجربه كرده اند؛ اما هرگز ناراضى و ناخرسند نبودند . سيدالشهدا عليه السلام با وجود سختى ها و همه دشوارى ها ، راضى بود . برخى اين گونه تصوّر مى كنند كه گويا امام حسين عليه السلام هيچ سختى و مشقتى را درك نكرده و يكپارچه ، راضى بوده است . تصوّر آنان اين است كه درك مشقّت و سختى يعنى نارضايتى! در حالى كه هيچ ملازمه اى ميان اين دو نيست . امام حسين عليه السلام همانند هر انسان ديگرى ، درد و رنجِ مبارزه و ضربت شمشير و نيزه را مى چشد ؛ اما ناراضى نيست . آن حضرت در عين اين كه بر بلاها صبور است، به آنچه خدا مقدّر كند نيز راضى است. هنگام خروج از مكه در خطبه اى خطاب به ياران خود مى فرمايد:

.رِضَا اللّه ِ رِضانا أهلَ البَيتِ ، نَصبِرُ عَلى بَلائِهِ . [١]

.رضايت خدا رضايت ما اهل بيت است؛ بر بلاى او صبر مى كنيم.

و پس از ضربت هاى فراوان، در آخرين لحظات نيز اين گونه زمزمه مى كند:

.صَبرا عَلى قَضائِكَ يا رَبِّ لا إلهَ سِواكَ . [٢]

.صبر مى كنم بر قضاى تو ، اى پروردگار من! هيچ خدايى جز تو نيست.

و جالب تر اين كه هر چه فشارها بيشتر مى شود و تنهاتر مى گردد و به كشته شدن نزديك تر مى شود ، چهره اش گشاده تر و با نشاط تر مى گردد.امام سجاد عليه السلام مى فرمايد:

.لَمَّا اشتَدَّتِ الأَمرُ بِالحُسَينِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبى طالِبٍ عليه السلام نَظَرَ إلَيهِ مَن كانَ مَعَهُ ، فَإِذا هُوَ بِخِلافِهِم لِأنَّهُم كُلَّمَا اشتَدَّ الأَمرُ تَغَيَّرَ ألوانُهُم وَارتَعَدَت فَرائِصُهُم ووَجَبَت