بخش بسيارى از سخت شدن زندگى ، مربوط به «سخت گيرى» ماست ، نه وجود مشكلات . گاهى وقت ها آن قدر زندگى را سخت مى گيريم كه غير قابل تحمّل جلوه مى كند و حال آن كه واقعيت ، چيز ديگرى است . زندگى ، آن قدر هم كه مى پنداريم ، سخت و دشوار نيست . هميشه واقعيت ، تحمّل پذير است؛ اغراق كردن ما است كه شدت درجه دشوارى را بالا مى برد . بنابراين ، يكى از كليدهاى رضايت از زندگى ، «راحت گرفتن زندگى» است . راحتى زندگى را بايد در خودمان جستجو كنيم . همواره ، راحتى زندگى به عوامل بيرونى نيست ؛ اين يك اصل است . فراگيرى اين اصل ، كمك فراوانى به آسايش زندگى مى كند . بخشى از اين اصل ، مربوط به «راحت گرفتن» زندگى است . زندگى را راحت بگيريد تا راحتْ زندگى كنيد . امام كاظم عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.أهينُوا الدُّنيا وتهاوَنوا بِها فَإِنَّها ما أهانَها قَومٌ إلاّ هَنَّأَهُمُ اللّه ُ العَيشَ . [١]

.دنيا را ناچيز بشمريد و آن را راحت بگيريد ؛ كه به تحقيق ، هيچ مردمى ، آن را راحت نگرفتند مگر آن كه خداوند ، زندگى را بر آنان گوارا نمود .

در اين حديث ، نخست به دو نكته اساسى اشاره شده : يكى «ناچيز شمردن» دنيا و

[١] أعلام الدين ، ص٢٨٠ .