تكرار حادثه ، تجربه تلخ روانى آن را به دست خودمان تكرار كنيم ، بديهى است كه هم غير منطقى است و هم خارج از توان تحمّل ماست و اين گونه است كه زندگى ها سخت و تلخ تر مى شوند. نسبت به آينده نيز همين گونه است : اولاً نبايد همه آينده را با عينك حال ، تاريك و تلخ دانست . درست است كه بخشى از سختى هاى وارد شده ، در زمان آينده نيز ادامه مى يابند ، اما نبايد فراموش كرد كه در همه آينده ، تداوم نمى يابند . حوادث ، پايان پذيرند و همه آينده را اشغال نمى كنند . ثانيا چه دليلى دارد كه تلخى تداوم حادثه در آينده را هم اكنون تجربه كنيم؟ اگر چه ممكن است بخشى از آينده نيز همانند حال ، ناخوشايند باشد ، اما هيچ دليلى ندارد كه ناخوشى آن را هم اكنون تجربه كرده ، بر خود تحميل كنيم . اندوه هر زمان را در زمان خودش تجربه خواهيم كرد ، نه در زمان حال. بنابراين ، نه به گذشته بينديشيد و نه به آينده . يكى از علل ناكامى ها و نارضايتى ها اين است كه همه اندوه و رنج حوادث ناخوشايند را بر زمان حال ، وارد مى سازيم ؛ اما اگر رنج يك حادثه ناخوشايند و حتّى يك مصيبت بزرگ را بر گذر زمان توزيع كنيم ، تحمّل پذير خواهد بود . هواپيمايى را تصوّر كنيد كه در طول حيات خود مى تواند ميليون ها مسافر را جابه جا كند . اگر بنا باشد اين حجم عظيم مسافر را يك جا حمل كند ، بدون شك از عهده آن برنمى آيد ؛ اما اگر اين حجم را بر گذر زمان توزيع كنيم و هر روز ، تعدادى از آنها را جابه جا كند ، بدون شك ، امكان پذير بوده ، به راحتى انجام خواهد شد . رنج و فشار حاصل از سختى ها نيز همين گونه اند. هنگام بروز سختى ها، دنيا را جز لحظه حال نبينيد و فقط اندوه لحظه حال را داشته باشيد . اين كار از تمركز تمام تنيدگى يك حادثه ، در زمان حال جلوگيرى كرده ، آن را تحمّل پذير مى سازد . واقعيّت ، اين است كه زندگى جز لحظه حال نيست . زندگى ، نه گذشته است و نه آينده ؛ بلكه لحظه حال است . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.أولا تَرى أنَّ الدُّنيا ساعَةٌ بَينَ ساعَتَينِ ؛ ساعَةٍ مَضَت وساعَةٍ بَقِيتَ وساعَةٍ