آگاهى از اين حقايق ، مصيبت ها را تحمّل پذير و بلكه شيرين و خواستنى مى كند . بلا ، نه نشانه توهين ، بلكه نشانه توجّه خداوند است . { اگر با ديگرانش بود ميلىچرا ظرف مرا بشكست ليلى؟ } وانگهى ، بلاها و سختى ها بدون فايده و بى معنا نيستند . آن قدر اين معانى ، ارزشمندند كه مى توان به راحتى ، هر سختى را تحمّل كرد. البته اين نوع از بلاها اختصاص به معصومان ندارد . گاهى ممكن است اهل ايمان نيز به اين نوع بلاها مبتلا شوند با اين كه گناه هم داشته باشند . دليلش اين است كه برخى از مقام ها جز از اين طريق به دست نمى آيند . صحبت در اين نيست كه فرد ، چه كرده كه بلا به او رسيده ، بلكه صحبت در اين است كه چه مى خواهد به دست آورد كه به اين بلا گرفتار شده است؟ امام صادق عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.إنَّ فِي الجَنَّةِ مَنزِلَةً لا يَبلُغُها عَبدٌ إلاّ بِالاِبتلاءِ في جَسَدِهِ . [١]

.همانا در بهشت ، مقامى است كه هيچ بنده اى به آن نمى رسد ، مگر به وسيله مبتلا شدن در بدنش.

.و در كلام ديگرى مى فرمايد: إنَّهُ لَيَكونُ لِلعَبدِ مَنزِلَةٌ عِندَ اللّه ِ فَما يَنالُها إلاّ بِإِحدى خَصلَتَينِ : إمّا بِذَهابِ مالِهِ أو بِبَلِيَّةٍ فى جَسَدِهِ . [٢]

.هر آينه ، گاهى بنده اى ، مقامى نزد خداوند دارد كه جز با يكى از اين دو به آن نمى رسد : يا از دست دادن مال يا با بلايى در بدن .

در اين حديث ، بلاى مالى نيز اضافه شده است . در حقيقت ، اين نوع بلاها براى اين افراد ، جبران كننده كاستى اعمال صالح آنان است . گاهى خداوند ، مقامى براى بنده اى در نظر مى گيرد و اعمال او به اندازه آن مقام نيست . در اين جا خداوند به

[١] الكافى ، ج٢ ، ص٢٥٥ ، ح١٤ ؛ بحار الأنوار ، ج٦٧ ، ص٢١٢ ، ح١٦ .[٢] الكافى، ج٢، ص٢٥٧، ح٢٣ ؛ أعلام الدين، ص٤٣٧ .