رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٩

و در روى پل ، چه بر او مى گذرد؛ مهم اين است كه بتواند از آن بگذرد و به مقصد برسد. اساسا به ظواهر و تزيينات امور موقّتى و يك بار مصرف، آن قدر اهميت داده نمى شود ؛ و لذا نه نبود آن مشكل ساز مى شود و نه از دست دادن آن مسئله ساز.

شش . خود را مسافرى در اين دنيا بدانيد

سفر ، وسيله است نه هدف و زمان آن ، كوتاه است نه دائمى. از اين رو با اين كه سفر ، ناملايماتى دارد، اما براى رسيدن به مقصد و به جهت موقّتى بودن آن، تحمّل مى شود. اگر انسان ، دنيا را يك «سفر» و خود را «مسافر» آن بداند، سختى هاى آن ، او را بى تاب و رنجور نمى سازد. در اين باره ، كلام زيبايى از پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهروايت شده كه با هم مرور مى كنيم:

.قيلَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه و آله : كَيفَ يَكونُ الرَّجُلُ فِي الدُّنيا؟ قالَ : مُتَشَمِّرا كَطالِبِ القافِلَةِ . قيلَ : في كَمِ القَرارُ فيها؟ قالَ : كَقَدرِ المُتَخَلِّفِ عَنِ القافِلَةِ . قيلَ : فَكَم ما بَينَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ؟ قالَ : غَمضَةُ عَينٍ ؛ قالَ اللّه ُ عَزَّ وجَلَّ : ؛ «كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ مَا يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُواْ إِلاَّ سَاعَةً مِّن نَّهَارِ»» [١] . [٢]

.از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پرسيدند: انسان در دنيا چگونه است؟ فرمود: همانند جوينده قافله اى كه دامن ، بالا زده است. پرسيدند: چه قدر در اين دنيا اقامت دارد؟ فرمود: به اندازه كسى كه از قافله ، جامانده است. پرسيدند: پس فاصله دنيا و آخرت چه قدر است؟ فرمود: يك چشم برهم زدن . خداوند عزوجل مى فرمايد: «آن روز پندارند كه گويا به جز ساعتى از روز ، درنگ نداشته اند» .