كسانى كه دلبسته دنيا نيستند ، باكى ندارند كه چه چيزى از دنيا نصيب ديگران شده و دنيا به كام كيست ؛ زيرا همين امر ، سبب مى شود كه شيرينى ايمان را درك كنند . پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهمى فرمايد:

.لا يَجِدُ الرَّجُلُ حَلاوَةَ الإِيمانِ في قَلبِهِ حَتّى لا يُبالِيَ مَن أكَلَ الدُّنيا . [١]

.انسان ، در قلب خود ، شيرينى ايمان را نمى چشد ، تا اين كه باكى نداشته باشد كه دنيا به كام كيست .

دوست داريم شيرينى ايمان را بچشيم ، اما از آن محروميم و شايد تا به حال ، آن را تجربه نكرده يا كم تجربه كرده باشيم . زندگى را نيز دوست داريم و مى خواهيم از آن لذّت ببريم ، اما نمى دانيم چگونه؟ راه آن در قطع دل بستگى به دنيا و اهمّيت ندادن به آن است . اهل ايمان ، به دنيا اهمّيت نمى دهند و لذا هم حلاوت ايمان را مى چشند و هم لذّت زندگى را . امام على عليه السلام مى فرمايد:

.لا يَكونُ الرَّجُلُ مُؤمِنا حَتّى لا يُبالِيَ بِماذا سَدَّ فَورَةَ جوعِهِ ولا بِأَيِّ ثَوبَيهِ ابتَذَلَ . [٢]

.انسان ، مؤمن نمى شود تا اين كه اهمّيت ندهد به چه وسيله اى گرسنگى اش را برطرف مى سازد و كدام يك از دو لباسش را [ نزد مردم ] پوشيده است.

دلبسته دنيا پيوسته ، انديشناك است كه دنيا به كام كيست و چه ميزان از دنيا دست فلانى و فلانى است و چه اندازه از دنيا نصيب او شده است . اين وضعيت ، تمام فضاى روانى و انرژى روانى او را به خود ، مشغول مى كند و از ايمان و معنويت ، غافل مى سازد. اين غفلت، محروميت از حلاوت ايمان را نيز به دنبال دارد. همچنين دلبسته دنيا پيوسته ، خود را محروم و ديگران را برخوردار مى داند و اين

[١] الكافى ، ج٢ ص١٢٨ ح٢ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٣ ص٤٩ ح٢٠ .[٢] غرر الحكم ، ح١٥٧١ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٥٤٢ .