در اين صورت ، انسان ، هيچ كس را بد و گناه كار نمى داند ؛ بلكه آنان را بهتر و باايمان تر از خود مى شمرد و لذا با آنان روابط سالم و محترمانه اى برقرار خواهد كرد . البته اين مسئله ، يك طرفه نيست؛ بلكه بايد به يك فرهنگ عمومى تبديل شود و همه افراد ، ديگران را از خودشان بهتر بدانند و در اين صورت ، روابطى سالم و فرح بخش ، شكل خواهد گرفت.

خانواده اجتماعى

مهارت ديگر، روش برخورد با طبقه بندى سنّى است. مردم از نظر سن ، در مقايسه با فرد ، به سه گروه بزرگ تر ، كوچك تر و همسال تقسيم مى شوند . در برابر گروه هاى سه گانه فوق، از راهبرد «خانواده اجتماعى» استفاده مى شود. در اين روش ، فرد، همه مردم را اعضاى خانواده خود مى داند. از اين رو ، كسانى را كه سن بيشترى دارند ، به جاى پدر خود و كسانى را كه سن كمترى دارند ، به جاى فرزند خود و كسانى را كه همسالِ او هستند ، به جاى برادر خود قرار مى دهد . اين روش ، نقش بسيار مهمى در كاهش ناراحتى هاى اجتماعى و افزايش آرامش در روابط اجتماعى دارد . زُهْرى يكى از اصحاب امام صادق عليه السلام است كه از وضع خوبى برخوردار بود و به همين جهت ، مورد حسادت قرار گرفت . روزى با حالتى گرفته و ناراحت ، خدمت امام سجاد عليه السلام رسيد . حضرت به وى فرمود : «چرا غمگينى؟». گفت : «غم ها و اندوه هاى پى در پى است كه ريشه در رنجى دارد كه از طرف كسانى بر من وارد شده

[١] التفسير المنسوب إلى الامام العسكرى، ص٢٥ ؛ الاحتجاج، ج٢، ص٣١٩ ؛ بحار الأنوار، ج٧١، ص٢٢٩ .