.كانَ ذلِكَ الكَنزُ لَوحا مِن ذَهَبٍ فيهِ مَكتوبٌ : «بِسمِ اللّه ِ [الرَّحمنِ الرَّحيمِ ]لا إلهَ إلاّ اللّه ُ مُحَمَّدٌ رَسولُ اللّه ِ ، عَجِبتُ لِمَن يَعلَمُ أنَّ المَوتَ حَقٌ كَيفَ يَفرَحُ؟ ! عَجِبتُ لِمَن يُؤمِنُ بِالقَدَرِ كَيفَ يَحزَنُ . [٣]

.آن گنج ، لوحى از طلا بود كه روى آن نوشته شده بود : به نام خداوند [بخشنده مهربان] ! هيچ خدايى جز اللّه نيست ، محمّد ، فرستاده خداست ، در شگفتم از كسى كه مى داند مرگ ، حق است چرا ، خوش حال است؟! در شگفتم از كسى كه باور به تقدير دارد ، چرا محزون است؟!

اگر باور به تقدير الهى ، وجود داشته باشد ، جايى براى حزن و اندوه ، باقى نمى ماند . به همين جهت ، امام صادق عليه السلام مى فرمايد:

.إن كانَ كُلُّ شَيءٍ بِقَضاءٍ مِنَ اللّه ِ وقَدَرِهِ فَالحُزنُ لِماذا ؟ ! [٤]

.اگر هر چيزى به قضا و قدر الهى است ، پس حزن و اندوه براى چيست؟!

از اين روست كه امام على عليه السلام تكيه بر تقدير را بهترين عامل دفع اندوه مى داند:

.نِعمَ الطّارِدُ لِلهَمِّ الاِتِّكالُ عَلَى القَدَرِ . [٥]

.بهترين دفع كننده غم و اندوه ، تكيه بر تقدير [الهى] است .

[١] مسند الشّهاب ، ج١، ص١٨٧ ؛ الفردوس ، ج١، ص١١٣، ح٣٨٤ ؛ كنز العمّال ، ج١، ص١٠٦ .[٢] اين آيه ، مربوط به جريان حضرت موسى و حضرت خضر است ؛ آن گاه كه خضر ، ديوارى را كه در حال خراب شدن بود ، تعمير كرد و در تبيين علّت آن ، آيه ياد شده را بيان كرد (سوره كهف ، آيه ٨٢ ) .[٣] معانى الأخبار ، ص٢٠٠، ح١ ؛ الكافى ، ج٢، ص٥٩، ح٩ ؛ تنبيه الخواطر ، ج٢، ص١٨٤ .[٤] كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج٤، ص٣٩٣، ح٥٨٣٦ ؛ التوحيد ، ص٣٧٦ ؛ الأمالى ، صدوق، ص٧ ؛ الخصال، ج٢، ص٤٥٠.[٥] غرر الحكم ، ح١٨٥٠ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٤٩٣ .