زندگى در اين دنيا براى هيچ كس كامل نيست . بدون شك ، زندگى «داشته ها» و «نداشته ها»ى فراوانى دارد . اگر انسان به داشته هاى خود توجّه كند و از آنها لذّت ببرد ، راحت تر مى تواند نداشته ها را تحمّل كند . اما اگر كسى داشته هاى خود را نبيند ، زندگى را يكسره محروميت مى داند و در آن ، هيچ نقطه اميدى نمى يابد و همه زندگى ، يكپارچه براى او سختى و تلخى است و واقعا چنين زندگى اى را نمى توان تحمّل كرد . لذا بردبارى نيز از ميان مى رود و فرد ، توان تحمّل سختى ها را نخواهد داشت و اين گونه است كه مقايسه صعودى ، زندگى را به پرتگاه نارضايتى سوق مى دهد. از سوى ديگر ، مقايسه صعودى ، سبب «بزرگ نمايى» داشته هاى ديگران مى شود. كسى كه قد متوسّط دارد، در كنار كسى كه كوتاه قد است، بلند قد ارزيابى مى شود. مقايسه صعودى در مال و ثروت نيز موجب مى شود كه زندگى فرد، بيش از آنچه هست ارزيابى گردد (همان گونه كه آن گروه، زندگى قارون را يك بهره مندى عظيم ، ارزيابى كردند). آن كوچك شمارى و اين بزرگ نمايى، با هم ديگر ، وضعيت بسيار سخت و آزاردهنده اى را به وجود مى آورند كه منجر به ناخرسندى و نارضايتى از زندگى مى گردد.

پيامدهاى مقايسه صعودى

مقايسه صعودى ، پيامدهايى دارد كه به طور مستقيم ، بر سطح رضايت از زندگى تأثير مى گذارد . اين پيامدها عبارت اند از:

١ . اندوه

يكى از اين پيامدها «حزن و اندوه» است . مقايسه صعودى ، شادى را از دل ها مى ربايد و لبخند را از لب ها مى زدايد . از اين رو خداوند مى فرمايد : وَ لاَ تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِى أَزْوَ جًا مِّنْهُمْ وَ لاَ تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ. [١]

[١] سوره حجر ، آيه ٨٨ .